Home » Nieuws » Ana Victoria uit Raposa

Ana Victoria uit Raposa

Ana Victoria uit Raposa
Meenhuis

Pr. Eric Visser

“Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind van haar schoot? Zelfs al zouden die het vergeten, Ik zal u niet vergeten. Zie, Ik heb u in beide handpalmen gegraveerd, uw muren zijn steeds vóór Mij.”

Ana Victoria uit Raposa bestaat niet. Maar desondanks dat kwam ze samen met haar zusje lachend op me afgerend. De afgelopen nacht was ik aangekomen en na een paar uurtjes slapen een koude douche zat ik in m’n schommelstoel in de voorgalerij aan een eenvoudig ontbijt. Ze hadden de auto al zien staan en met gespreide armen renden ze op me af. “Ben je er weer? Is Dominique er ook? Terwijl ze verlangend naar de trampoline keken, kreeg ik een dikke knuffel. “Mogen we?” “Vooruit dan maar. Dominique is er niet, ze is in São Paulo gebleven.” “Jammer…”, maar zonder verder te wachten renden ze naar de trampoline waar ze, zoals ze wisten, zonder toestemming en toezicht door een volwassene niet op mochten spelen. Kinderlijk spontaan waren ze op me afgerend, maar echt niet alleen om toestemming voor dat begeerlijke speelwerktuig te krijgen. Voor de kinderen in Raposa ben ik de baas van de PEDE. Het enige plekje op de hele wereld waar ze met liefde en geduld zichzelf kunnen zijn. “Pastor Eric is de president van alle PEDE’s in heel Brazilië”, hoorde ik laatst één van de kinderen aan een nieuwe leerling uitleggen. Vol ontzag keek die mij aan. ‘Wat een verantwoording’, dacht ik. ‘Alles wat ik doe of niet doe heeft gevolgen voor deze kinderen’. Kinderen die in omstandigheden leven die men zich in Nederland nauwelijks kan voorstellen, vestigen hun hoop op mij. Bijna geen enkel kind leeft samen met de biologische vader. Straten vol met alleen maar moeders en grootmoeders die voor een schare kinderen en kleinkinderen zorgen. Te weinig te eten en klappen of een grote mond als ze iets verkeerds doen. Ja, zolang ze nog klein zijn, dan worden de meisjes vertroeteld. Alles wat de moeder voor zichzelf wenste wordt op hun dochters geprojecteerd. Ze worden in mooie kleertjes gehesen, krijgen pin-up laarsjes aan en niet zelden worden hun ogen en lippen opgemaakt. Meisjes van vier worden al klaargestoomd om hun aantrekkelijkheid te exploreren. Maar wat ze echt nodig hebben, wordt hen onthouden. Om de eenvoudige reden dat hun ouders geen idee hebben wat dat dan zou moeten zijn.

Toen ik later die ochtend een medewerkster uitlegde hoe ze de tekeningen en foto’s van de kinderen naar de donateurs van de leerplekjes, de zogenaamde padrinho’s, moest sturen, ontdekte ik dat Ana Victoria niet stond ingeschreven en dus ook geen padrinho had. “Hoe komt dat?” vroeg ik de juf. “Ana Victoria heeft geen geboorteakte en we kunnen haar dus niet officieel inschrijven. Ze kan daardoor ook niet naar de basisschool, mist medische zorg en voor de wet bestaat ze dus eigenlijk niet eens. Ze zou dood kunnen gaan zonder dat het wordt opgemerkt”. “Waarom heeft ze geen geboorteakte?” “Haar ouders hebben haar maar niet ingeschreven omdat ze als baby erg veel ziek was, hebben ze mij verteld. Te veel werk, en als ze toch dood gaat, is dat niet de moeite waard”. ‘Jij bent de baas van alle PEDE’s’ gonsde door mijn hoofd. ‘Alles wat jij doet of niet doet, heeft gevolgen voor de kinderen’, weet je nog! Ik hoefde niet zo erg lang na te denken. ‘Dit ga ik niet pikken en al is het het laatste wat ik doe, ik zal zorgen dat Ana Victoria echt bestaat, naar school en naar de dokter kan gaan. Dat ze later kan gaan trouwen en dat haar kinderen gewoon Braziliaanse staatsburgers zijn en niet stateloos en rechteloos een marginaal leven moeten slijten’.

Dominique appte: “Wie één kind redt, redt de hele wereld”, dus ging ik, hierdoor aangespoord, de volgende dag op zoek naar haar vader en moeder en spraken we af om Ana Victoria een dag later te gaan inschrijven. Na bij burgerzaken te zijn aangekomen, bleek dat nog niet zo eenvoudig te zijn. Er moesten nog allerhande andere documenten waaruit haar identiteit kon worden vastgesteld worden overlegd. Een lijstje met de gevraagde documenten werd afgecheckt en meegenomen. Omdat ik al weer snel terug moest naar São Paulo droeg ik dit lijstje over aan één van onze medewerksters die de vinger aan de pols zou houden. Ik heb begrepen dat inmiddels alle papieren in orde zijn en dat de officiële registratie van Ana Victoria, tezamen met haar kleine zusje, op maandag 6 november zal worden geregeld. Dan staat ze geregistreerd in het bevolkingsregister van Raposa en kan ze zich eindelijk “Braziliaanse” noemen. Ana Victoria bestaat en haar naam staat dan niet alleen gegrift in de hemel, maar ook op aarde. Dat eerste is aan God, maar dat laatste is onze verantwoordelijkheid.

Privacy | Cookies    © 2021 Uitgeverij De Brug - Xebius Media Groep

Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Terug naar boven.