Home » Nieuws » Gouden gasten terug in Drechtsteden

Gouden gasten terug in Drechtsteden

Gouden gasten terug in Drechtsteden

De paralympische equipe keerde verleden week met een karrenvracht aan medailles terug uit Tokio. Maar liefst 59 keer glinsterde het eremetaal op de gespierde body’s van de oranjesporters. Huldigingen, ridderorders, op de thee bij koning Willem-Alexander, toespraken en diepe buigingen vulden de meeste uurtjes na terugkomst in eigen land. En terecht! Drie streekgenoten maakten hun droom waar. Met hen blikken we nog eens terug op die gouden momenten uit hun bijzondere leven. Liever de spread lezen? Download hier. 

Rogier Dorsman (22)

Bij de welbespraakte Heerjansdammer Rogier Dorsman (22) werd op 13-jarige leeftijd de progressieve oogziekte choroideremie gediagnostiseerd. Met zwemmen bij ZZ & PC De Devel beleefde hij zijn hobby maar toenemende slechtziendheid belemmerde meer en meer de normale uitoefening van zijn lievelingssport. Hij zwom zichzelf wel eens een gat in het hoofd nadat hij (te) fanatiek, winnend wilde finishen. Die kenteringen in zijn leven zorgden voor obstakels. Maar één ding veranderde niet: Rogier kon blijven zwemmen. Zij het met hulp van een kleine aanpassing: hij moest getapt (aangetikt) worden.

Hoe belangrijk is die noodzakelijke assistentie van de tapstok met het oranjeballetje?
„Dat is onmisbaar. Bij het startblok en het keerpunt staan mijn trainer en teammanager gereed om mij met een tik op mijn hoofd of rug aan te geven dat ik moet keren of finishen, binnen enkele slagen, ná de tik. Het is dus slagen tellen en vooral niet te veel nadenken. Want dat kost tijd.”

Je tekende voor 1 keer goud op je 1e spelen. Het werden er 3! Op het juiste moment gepiekt?
„Nou ik wist wel dat er kansen lagen. Maar hoe betrouwbaar de statistieken waren kon ik niet inschatten door de weinige, internationale wedstrijden vanwege corona. Ik had nog meer medailles kunnen halen. Maar dit resultaat was uiteindelijk beter als ik vooraf gedacht had.”

Wat was dat met die Poolse concurrent nou joh? Hij betwistte de gradatie van je slechtziendheid?
„Op voorbereiding in Turkije had ik zoiets vernomen dat hij dat online gezet had. Nou daar heb ik eerlijk gezegd wel een paar nachten slecht van geslapen. Ik vind zoiets gewoon super laf. Het heeft me uiteindelijk wellicht nog meer gemotiveerd. Ik dacht, ik ga in het water gewoon laten zien wie de baas is. Uiteindelijk krijgt elke deelnemer ook nog eens een verplichte, geblindeerde zwembril. In die onderlinge race werd ik 4e ondanks mijn gemaakte fouten. Hij werd 6e en zwom een perfecte race.”

Ben jij door je vroege handicap gepassioneerder in het leven komen te staan?
„Zeker, zeker wel. Mijn doorzettingsvermogen is daar ongetwijfeld onbewust extra door geïnspireerd geraakt. Op zich was ik in mijn jeugdjaren een middenmoot zwemmer. Maar zodra ik in het water lig geef ik sowieso altijd volle bak.”

Gaan we Rogier Dorsman over een paar jaar in Parijs terugzien?
„Ik ben van plan om nog wel even door te gaan. Puur zo lang als dat ik het leuk vind. Dat kan 1 jaar, 3 of net zo goed 7 zijn.”

Bij grote evenementen ontstaat er een hausse qua aandacht. Deze dreigt dan weer enkele jaren weg te ebben. Wat moeten we daaraan doen?
„Laat ik voorop stellen blij te zijn met al deze aandacht. Als je kijkt hoeveel live streams de NOS verzorgde. Na het 8-uur journaal korte samenvattingen en laat op de avond nog uitgebreid met Herman van der Zandt. Straks in Parijs als we in dezelfde tijdzone leven verwacht ik een nog grotere impact.”

Vlaggendrager bij de afscheidsceremonie. Hoe eervol is dat man?
„Ja, dat is toch echt de bekroning op een goed toernooi zeg maar. Dan moet ik trots zijn dat ik met 3 gouden plakken naar huis ben gekomen ondanks de gedachte dat het er misschien meer hadden kunnen zijn. Beter kan ik me niet wensen.”

Chantalle Zijderveld (21)

De Zwijndrechtse Chantalle Zijderveld (21) werd geboren zonder rechterhand. Haar zwemtalent bij De Devel leverde als ‘rechtshandige’ in wedstrijden soms diskwalificaties op vanwege het niet kunnen aantikken bij een finish. Een scoliose aan de rug en een blokkade aan de schouder bemoeilijkten haar prestaties later nog verder in de uitvoering van haar hobby. Als 10 jarige raakte ze als vrijwilligster bij het parazwemmen verknocht aan de passie van de deelnemers. ‘Zo goed wil ik ook worden.’ Dat streven maakte Chantalle waar. In Rio de Janeiro baalde ze nog van brons. Tokio bleek andere koek. Twee keer goud, twee keer zilver en één keer brons.

Woog je handbagage niet te zwaar op de terugreis Chantalle?
„Ha,ha,ha. Nou dat denk ik wel. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Ik heb de controle maar een beetje omzeild.”

Ehm, was dit nu de ultieme wraak van Rio? Daar had je toen méér verwacht toch?
„Nou wraak wil ik niet zeggen. Over die domper ben ik wel heen. Maar mentaal kreeg ik daar best een tikkie hoor! Ik was destijds Europees- en wereldrecordhoudster. Maar joh, ik was pas 15 hè? Een best wel naïef meisje. Ik ging dus op m’n bek. Maar in Tokio had ik nog een appeltje te schillen. Deze unfinished business heb ik daar alsnog afgehandeld.”

Een wellicht lastige vraag: waar zou jij nu als wedstrijdzwemster staan zonder jouw handicap?
„Nou op de 100 meter schoolslag sta ik 18e aller tijden. En op de 50 meter, dat geen paralympisch onderdeel is, zou ik met mijn huidige tijd in de top tien staan”.

Stoppen op je hoogtepunt. Je bent nog zo jong. Heeft Tokio je niet op andere gedachten kunnen brengen?
„Nee ik blijf achter mijn beslissing staan hoor. Vergis je niet hè, ik begon als 12 jarige. Dit is mentaal echt ontzettend zwaar. Het blijft pure topsport! Stel dat ik als twintiger zou zijn begonnen dan had ik bij deze prestaties nog wel door kunnen gaan. Maar het is goed zo. Inderdaad op je hoogtepunt stoppen. Ik ga nu volop mijn studie accountancy afronden.”

Blijf je wel actief voor de Cruijff Foundation en bij je zwemclub?
„Jazeker ik blijf me inzetten voor de Foundation. Bij De Devel blijf uiteraard lid. Maar trainen en wedstrijdzwemmen doe ik voor ZPC Amersfoort.”

Gertjan van der Linden (54)

Gertjan van der Linden (54) verloor op 4 jarige leeftijd beide onderbenen na een noodlottig ongeval. Voor de 9e (!) keer nam de ‘ereburger van Hendrik-Ido-Ambacht’, deel aan de Paralympics. Eerst als succesvol gouden wedstrijdzwemmer en later uitgegroeid tot absolute topspeler in het onderdeel rolstoelbasketbal. Wil je Gertjan’s indrukwekkende erelijst lezen dan moet je een behoorlijk tijdje door wikipedia scrollen. Als speler behaalde hij in Barcelona goud. Vanuit Tokio keerde hij met zijn gouden vrouwelijke rolstoelbastketbalteam terug. Als bondscoach wel te verstaan. Een gouden plak is er enkel voor de speelsters. Gertjan moest het doen met een ‘chapeau’. Het maakt de wereldprestatie er niet minder door!

Welke prestatie koester je meer Gertjan? Barcelona ’92 of Tokio 2021?
„Zelf op het veld dat blijft natuurlijk het mooiste. Maar dat was toen. Nu als bondscoach is dat een totaal andere beleving. Het is de 2e keer dat we in de finale stonden. In ’96 werd het zilver en nu dan goud.”

Als huidig Europees- en wereldkampioen hebben jullie de favorietenrol in Tokio waargemaakt?
„Nou we wisten van te voren dat we in een moeilijke poule zaten. Dat blijkt ook wel want goud, zilver en brons wonnen de landen uit deze groep. Amerika schatten we uiteraard hoog in dat is ook niet meer dan normaal.”

In de poule bleek China nog te sterk; de tactische oranjeschool deed in de finale zijn werk?
„We wisten na de winst op Amerika dat China een geduchte tegenstander was. Daar trekken ze elk jaar wel weer een blik nieuwe speelsters open. Inhoudelijk weet je dus weinig. Ze spelen irritant. Maar dat wij de finale anders hebben aangepakt dat is duidelijk. Vooral niet meegaan in hun snelheid. We hebben ze gedwongen mee te gaan in ons tempo.”

De halve en finale live bij de NOS! Is me dat een weelde Gertjan?
„Dat is inderdaad volstrekt uniek. Nog nooit meegemaakt bij de NOS. Ook niet in mijn actieve carrière.”

China en Amerika achter je houden. Dit is toch eigenlijk ongekend. Hoe flikken jullie dat?
„Het is echt een prestatie van formaat. Maar vergis je niet, hè. Het is die meiden hun werk. Ze trainen 5 dagen in de week op Papendal. Maar dat geldt ook voor die andere grootmachten. Het wordt denk onderschat hoe uniek de prestatie is die deze meiden geleverd hebben.”

Tekst: Henk Sterkenburg

Privacy | Cookies    © 2021 Uitgeverij De Brug - Xebius Media Groep

Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Terug naar boven.