Home » Nieuws » Kunst en Cultuur » Bericht uit den vreemde: Jaargang 15, uitgave LXXXVIII

Bericht uit den vreemde: Jaargang 15, uitgave LXXXVIII

Bericht uit den vreemde: Jaargang 15, uitgave LXXXVIII

15e Jaargang – nr. LXXXVIII

“Maar Hij zei tegen hen: Geeft u hen te eten. Zij zeiden: Wij hebben niet meer dan vijf broden en twee vissen, of wij zouden voor al dit volk voedsel moeten gaan kopen.” Lukas 9:13 HSV.

São Paulo – Het is wonderlijk! Als je het verhaal van de broodvermenigvuldiging uit Johannes 6 naast het verhaal uit Lukas legt, zie je een paar opmerkelijke verschillen. Vertelt Johannes dat Jezus, rust zoekend, achtervolgd werd door een naar wonderbaarlijke genezingen uitziende menigte, Lukas bevestigt dit weliswaar, maar voegt daar gelijk aan toe dat Jezus met hen over het Koninkrijk van God sprak. Iets wat Johannes wellicht is ontgaan of, en dat kan natuurlijk ook, hij vond dat zo normaal dat hij het maar onvermeld liet. Een ander groot verschil is het feit dat Johannes een jongetje te berde brengt dat vrijwillig zijn eigen leeftocht afstaat. Lukas schrijft wel over de vijf broden en de twee vissen, maar waar ze vandaan kwamen? Het jongetje is voor hem kennelijk van ondergeschikt belang en komt niet ter sprake. Het gevolg is dat in de versie van Johannes dat jongetje belangrijk wordt. Alleen door zijn daad van zelfopoffering was Jezus in staat de menigte te voeden. Bij bestudering van het Lukas Evangelie ontdekken we echter een nog veel diepere waarheid.

Je zou verwachten dat als Lukas schrijft: “Hij ontving hen en sprak tot hen over het Koninkrijk van God” (Hst.9:11), dat hij daar dan op z’n minst iets over zou zeggen. Maar nee hoor, wat Jezus te zeggen heeft, zegt hij zelden met woorden. Hij laat het de mensen zien en maakt het manifest. Dat laatste gebeurt in de “Broodvermenigvuldiging”. “Zullen we dan maar eten gaan kopen”, hoor je de discipelen zeggen. Jezus reageert daar niet op. In het Koninkrijk van God wordt kennelijk niet gekocht, althans niet met geld. Jezus geeft opdracht de mensen te laten zitten, zegent het brood en begint te delen. Hij demonstreert hier voor ieder zichtbaar dat God het is die het zaad doet groeien, die de vissen in de zee heeft geschapen en dat Hij die eerlijk en ruimhartig verdeelt. Niet de op woekerwinst beluste mens, maar God is de enige rechtmatige eigenaar van al wat de aarde opbrengt. Laat dat al die hardcore kapitalisten eens goed in hun oren knopen. Die hebben er voorlopig voor gezorgd dat de acht rijksten der aarde evenveel bezitten als de armste helft van de totale wereldbevolking. Een absurditeit die in het Koninkrijk van God ondenkbaar is. Jezus proclameert hier niet een geestelijk maar reëel en concreet Koninkrijk. Een Koninkrijk dat zijn fundamenten in deze aarde heeft gevestigd.

Dat laatste deed ik afgelopen week ook. Niet omdat ik zo’n geloofsheld was, maar gewoon omdat ik geen andere keuze had. Eén van de chefs van de PCC (Primeira Comando da Capital) is na een paar cel aan de overkant van onze straat neergestreken. Daar bouwt hij met crimineel geld een illegale bar. Nu moet je weten dat dit heerschap een buitengewoon jaloers en agressief mannetje is. Zo heeft hij een jaar geleden, vanuit de gevangenis opdracht gegeven, iemand die hij er van verdacht iets met zijn vrouw te hebben geprobeerd, levend te laten verbranden. Dat is de PCC. Terreur zaaiend, rechters en politie vermoordend intimideren ze het leven in de Braziliaanse favela’s en ver daar buiten. Je kan dan ook maar beter geen ruzie met ze maken.

Helaas gebeurde dat afgelopen week toch. Op zoek naar één van de andere buren klopte ik op de deur van zijn huisje om aan zijn vrouw te vragen of die soms wist waar de gezochte persoon was. Nou, dat had ik beter niet kunnen doen. Ik werd voor alles wat mooi en lelijk was uitgemaakt en “hoe haal je het in je hoofd om bij mijn vrouw binnen te komen”. “Man doe normaal”, zie ik, “Ik ben helemaal niet binnengekomen. Ik heb alleen maar op de deur geklopt. Is dat soms verboden?”

Zo ging discussie nog even door tot het moment waarop hij dreigde mij door zijn maatjes te laten vermoorden. Normaal deins je dan terug, maar dat ging mij toch net iets te ver. ‘Liever hier ter plekke sneuvelen dan me overgeven aan de PCC, dacht ik. “Als jij soms denkt dat jij hier de baas bent, dan vergis je je sterk.” De aanwezige buren verstijfden en zagen al een bloedbad voor hun deur aangericht. “Weet jij soms niet wat de PCC is”, vroeg hij verbaasd. “Jazeker, dat weet ik heel goed en als je denkt dat je me daar bang mee maakt, dan vergis je je.” De buren vielen bijna flauw. “Onthoud goed”, zei ik, “Hier in deze straat is niet de PCC maar mijn God de baas en die is toevallig heel wat sterker dan die hele PCC van jou.” “Dat zullen we dan nog wel eens zien”, was zijn reactie. Later die middag ging ik naar hem toe. “Al wat tot rust gekomen?” vroeg ik. Hij keek me stomverbaasd aan. “Weet je”, zei ik, “mijn God is niet alleen de baas hier, hij heeft ons ook nog allemaal lief ook. Ook jou”. Ongelovig keek hij me aan. “Hij wil dat wij hier in vrede leven. Mijn God heeft ongelofelijk de pest aan ruziemaken. OK?” “OK”, klonk het zachtjes uit zijn mond.

Een paar dagen later, gisteren om precies te zijn, hielden wij een openlucht evangelisatiebijeenkomst op ons terrein. Aan het eind werden mensen uitgenodigd om naar voren te komen voor gebed. Wie kwam naar voren? Niet onze chef, maar wel zijn buurvrouw. “Mijn kinderen zijn zo opstandig, zou God daar iets aan kunnen doen?” vroeg ze. In onze straat heb ik het Koninkrijk van God afgekondigd. Is daarmee het paradijs al neergedaald? Nee, zeker niet. Er is nog heel wat werk te verzetten. Ik zou zeggen “Kom op, schouders er onder”, we moeten eerst de boel nog eerlijk zien te verdelen.

São Paulo 13 februari 2017.
Pr. Eric Visser

Privacy | Cookies    © 2021 Uitgeverij De Brug - Xebius Media Groep

Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Terug naar boven.