Home » Nieuws » Mens en Maatschappij » Bericht uit den vreemde (uitgave nr. LIX)

Bericht uit den vreemde (uitgave nr. LIX)

De eerste doopdienst in de nachtkerk van São Paulo.
Bericht uit den vreemde (uitgave nr. LIX)

Dopen in een kikkerbadje

Het heeft er even om gespannen, maar uiteindelijk is het toch gelukt en zijn op donderdagavond 3 januari 2013 de eerste zeven zwervers in de nachtkerk van São Paulo gedoopt. Pr. Silvio was die dag speciaal op pad gegaan om het zwembadje te kopen dat als batisteria van de nachtkerk dienst moest gaan doen. Mij het door mijn moeder van harte aanbevolen boekje “Parfum in Pakistan”, waarin een tot geloof gekomen ministersvrouw de angst van een zendeling negerend, zichzelf in haar eigen badkuip doopte, herinnerend, vond ik ons kikkerbadje nog een behoorlijke luxe. De laatste woorden die Jezus hier op aarde sprak: “Wie gelooft en zich laat dopen, zal behouden worden”, vormden het thema voor deze doopdienst. Het waren ook deze woorden die Esther Slagter en mij de vrijmoedigheid gaven de eerste zeven zwervers die van ganser harte beleden dat Jezus de Zoon van God en hun Heer en Heiland was te dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. ‘Wie zijn wij dan dat wij hun dit zouden kunnen beletten?‘ mag je je dan afvragen. De zaal was overvol tijdens dit hemelse feestje. Tot op straat waren de mensen getuige van deze opmerkelijke samenkomst in het hartje van São Paulo.

Zoals het behoort breidt de nachtkerk zich in een razend tempo uit. Binnen veertien dagen is in een volgend pand een tweede kerkzaal ingericht en er volgen er zeker meer. In iedere occupação in het centrum van São Paulo, en dat zijn er vele, is niet zoals in de Nederlandse kraakpanden de drugs, alcohol en vrije seks de baas, maar regeert er de Liefde van Jezus Christus. Er is hoop en verwachting onder de daklozen en die hoop heet Jezus Christus. De laatste samenkomst die door het Jeugd Met Een Opdracht team werd verzorgd, werd gehouden in een pand dat veel weg heeft van het bekende Amsterdamse Paradiso. In een centrale hal stonden op een verhoogde bar, van waaruit ooit wilde muziek hordes gedrogeerde jongeren in een wild en erotisch dansfestijn moet hebben opgezweept, brood en wijn uitgestald. Als in een middeleeuws theater keken dakloze families vanaf de balustradeloze ruimtes die op de hal uitkwamen, toe hoe de maaltijd des Heren werd voorbereid. Kinderen zaten op de rand van deze balkons en lieten net als tijdens de samenkomst in de bovenzaal in Troas hun benen over rand bengelen. Hoewel ik af en toe mijn hart vasthield, viel er deze keer gelukkig niemand naar beneden. Ook viel er helemaal niemand in slaap. Daar was de samenkomst iets te luidruchtig en enerverend voor. Vooral de verschijning van de “tweelingbroer” van Bin Laden baarde het nodige opzien. Deze opmerkelijke figuur woont in São Paulo en heeft pal naast de tweede nachtkerk een duistere kroeg waar anarchistische, in het zwart gehulde, Gothic-achtige figuren samenkomen. Hun verzet tegen een volkomen dolgedraaide kapitalistische consumptiemaatschappij delend, was het voor mij niet zo moeilijk om wat goede gesprekken met hen te voeren. Bin Laden echter de kerk inpraten, lukte niet erg. “Ik kan mijn kroeg niet alleen laten”, zei hij. De redelijkheid van dit argument inziend, bood ik hem aan dan maar zelf tijdelijk zijn toko te bewaken en achter de bar plaatsnemend verdween hij even later inderdaad richting nachtkerk. Gedurende een kwartier was ik heer en meester in een echte Gothic bar en kon deze kleurrijke figuur getuige zijn van de wonderlijke dingen die onder zijn minderbedeelde stadsgenoten plaatsvonden. Een mooie ervaring. Zowel voor hem als voor mij. Gothics zijn hele lieve en aardige jongens en meisjes, die het af en toe knap moeilijk hebben. Ik ben in dat kwartiertje van hen gaan houden. Er stond op enig moment een driejarig meisje op de stoep te huilen terwijl haar moeder een paar meter verderop aan het vechten was met een uit de kluitengewassen knaap van een jaar of twintig. In de hoop haar te kunnen laten stoppen, tilde ik het meisje op en bracht haar naar haar moeder. Deze ging echter met het huilende kind op de arm vrolijk door met het meppen naar haar opponent. Later die avond vroeg ik haar: “Gaat het een beetje?” “ Hij heeft me bedrogen”, flapte ze er ineens uit. “Ik snap dat dit verschrikkelijk veel pijn doet en ik begrijp heel goed hoe rot je je voelt”, antwoordde ik. “Maar je slaat hem omdat je eigenlijk nog heel veel van hem houdt. Hield je iets minder of helemaal niet meer van hem, dan zou je het je niet zo aantrekken. Iemand van wie je houdt moet je niet slaan, maar vergeven. Dat doet Jezus immers ook.” Verbaasd keek ze me aan. ‘Weer zo’n idiote Jezus freak’ zal ze gedacht hebben. Had ze nog gelijk ook.

Tijdens die kerkdienst gaf één van de pasgedoopte nog een vlammend getuigenis over de geweldige veranderingen die in zijn leven en dat van zijn hoogst zwangere vriendin de afgelopen dagen hadden plaatsgevonden. Voor het eerst in zijn leven had hij een dak boven zijn hoofd. Hij had werk in de zakkenfabriek van Pr. Silvio en was nog nooit zo gelukkig geweest. “Wil je ons trouwen?” vroeg hij de volgende dag aan me. “laten we eerst maar de geboorte van mijn kind afwachten” was de reactie van de aanstaande bruid die dit indirecte huwelijksaanzoek kennelijk eerst nog even moest verwerken. “Komt wel goed” was mijn reactie. Ik moet toch eerst terug naar Nederland.

Waarom Heer?

Wat is er nu precies gebeurd waardoor er ineens zo veel mensen tot geloof zijn gekomen, wonderen zijn gebeurd en heel veel levens, inclusief het mijne en die van het team, radicaal zijn veranderd? Hoe komt dat? Kan je dat zo maar laten gebeuren of is er tijdens zo’n opwekking iets dat autonoom door God en Zijn Geest wordt aangestuurd. Hebben wij daar invloed op, of voltrekt het zich aan ons als een van buitenkomend fenomeen? Een belangrijke vraag, want is het het eerste; wat moet je dan doen om het te bereiken en is het het tweede, moeten we dan maar willoos afwachten tot het ons overkomt? Het antwoord op deze prangende vragen heb ik niet zelf bedacht, maar het werd me gewoon in de schoot worpen. De reactie van íemand uit het thuisfront van de DTS-groep was: “Jullie leven als in het boek Handelingen”. En dat was waar. Exact datgene wat er beschreven staat over de uitstorting van de Heilige Geest en de vorming van eerste gemeentes voltrok zich aan ons. Maar waarom? Pr. Edivaldo van de Igreja Methodista Wesleyana in Vila Itaim gaf het antwoord. Na afloop van een samenkomst nam hij mij apart en zei: “Jullie doen waar wij iedere zondag in onze kerk over preken. Mag ik komende week ook met jullie mee?” Helaas weerhield een afspraak met een bisschop uit zijn kerk hem te doen wat hij zich voorgenomen had te doen. Hierin ligt de sleutel: “Het is niet hij die zegt Here, Here, maar hij die, wellicht ten langen leste, de wil des Vaders gaat doen, die het Koninkrijk van God zal beërven.” Wat die wil is? Niet zo moeilijk. De Bijbel staat er vol van. Je naaste liefhebben als jezelf en hen gaan dienen zoals Jezus ons gediend heeft. Je leven afleggen om het hunne te behouden. Dat is Agape en die hebben wij de afgelopen periode ruimschoots ervaren. Bereid zijn echte offers voor je medemens te brengen. Dat is Opwekking. Dat is meer dan er over zingen. Veel meer!

Door Pr. Eric Visser.

Privacy | Cookies    © 2021 Uitgeverij De Brug - Xebius Media Groep

Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Ontvang elke week het laatste nieuws en De Brug per mail
Meld u aan voor de digitale nieuwsbrief van Weekblad De Brug en ontvangt elke week de edities in uw mailbox.
Terug naar boven.