Inspiratiegebrek en wat nu?
LokaalMijn mailbox geopend. “Alweer wat opgeknapt of is het een lange nasleep? Heb je alweer tijd om in de pen te kruipen?’ vraagt de redacteur van het Weekblad De Brug. Regelmatig geven zij mij ruimte om een stukje te schrijven en plaatsen dat dan ook. Een fijne plek om mijn hart te luchten over dat wat me bezighoudt in werk, wonen, welzijn. Alleen ontbreekt het me nu aan inspiratie. Waar schrijft iemand over die geen input weet?
Na vele dagen van grijs, gekromd en gurig (bestaat dat laatste woord wel?) weer schijnt een matig zonnetje. Je zou ‘m waterig kunnen noemen. Stom woord eigenlijk. Ik kijk naar buiten en kijk daarna weer naar mijn bureau. Voor mij ligt een lange middag. Niet dat ik niks te doen heb, nee, het is meer dat het me ontbreekt aan zin, motivatie en inspiratie. Na weken van ziekzijn begint het echte leven weer. Ja, ja, blijkbaar niet bij mij.
Uiteindelijk kreeg ik dus toch corona
Begin januari al. Wat een beroerd gedoe is dat ziekzijn. Het blijkt iets waar ik geen talent voor heb. Echter, een virus dwingt me dagenlang mijn bed te houden, zo akelig voel ik me. Het opknappen verloopt eveneens niet voorspoedig.
Het venijn zit weer eens in de staart: een ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan, gekenmerkt door akelig veel duizelingen. Als in heel erg dronken, alleen dan zonder alcohol te hebben genuttigd. Zo rot! Tja, men weet niet hóe het ontstaat, maar wel dát het bestaat. ‘Bij de meeste mensen is het over na een week ofzo’, zegt mijn dokter opgewekt. ‘Het moet gewoon ‘uitdoven’, dus…’
Ze zwaaien …
Enfin, nu lijkt alles achter de rug, alleen mezelf nog bij elkaar pakken. Nog maar eens naar buiten staren. Ik zie de buren voorbijlopen. Hij is 91, loopt diep gebogen achter een rollator en zij is 90 en loopt er gezellig naast. Ze zwaaien. Elke dag maken ze zo een ommetje. Ze lijken blij dat het weer wat beter is. Met bewondering en een beetje afgunstig kijk ik ze na. Zij weten wél wat te doen vanmiddag.
Wat te doen? Het ommetje van de buurtjes schiet me te binnen. Wandelen is iets wat onder andere Dr. Erik Scherder, hoogleraar neuropsychologie, zeer aanbeveelt. Zeker in geval van neerslachtigheid, inspiratie- en moedeloosheid. In zijn boek ‘Laat je hersenen niet zitten’ (Uitgeverij Athenaem-Polak&Van Gennep, 2016) beschrijft hij de effecten van dagelijks een halfuurtje bewegen. Het is een indrukwekkende lijst met o.a. een betere vetstofwisseling, gewichtscontrole en bloeddrukverlaging. Daarnaast heeft bewegen blijkbaar gevolgen voor geluk en tevredenheid. ‘Even bewegen en je kunt er weer tegen’ schrijft Scherder op blz. 135. Nou, die wil ik wel op een tegeltje!
Zal ik dan ook maar?
Ah, daar komen de buren weer langs, terug naar huis. Zal ik dan ook maar? Een beetje mismoedig pak ik mijn jas, mijn sleutels en stap de deur uit. Stukjes schrijven? Echt niet! Ik ga gewoon een stukje lopen. Het is droog, een kuifmees vliegt voor me uit en kinderen fietsen hard roepend naar elkaar door de straat. Yep, dit is frisse lucht. Het lopen doet me goed, Scherder heeft wel een punt, denk ik.
Na een half uurtje kom ik thuis. Linea recta door naar mijn werkplek en achter de PC. Eerst een lieve kaart aan een zieke vriendin en dan mijn mail beantwoorden. Hup, aan de slag. En dan rolt er zo maar een stukje uit de computer.
Hoe doet u dat eigenlijk, jezelf bij de lurven pakken om in actie te komen?
Geschreven door Tineke van Sleen, trainer/coach en dementietolk, www.tevansleen.nl