Witte jassen en alpino’s. Probeer hier maar ‘es naar binnen te piepen.
Witte jassen en alpino’s. Probeer hier maar ‘es naar binnen te piepen.

De Zwijndrechtse portiers Jan en Rinus kwam je niet zomaar voorbij

Sport

Voetbalvereniging Zwijndrecht speelt vanmiddag thuis. Elke vrijwilliger van de groenhemden heeft zo z’n eigen taak. Het entreehokje wordt vandaag, enigszins paradoxaal klinkend, bemand door vrouwen! En ook de heren kennen ook hun plaats. Deze binken maken straks de verkochte entreebewijzen hoogstpersoonlijk via het afscheuren van het controlestrookje weer ongeldig. Hoewel de foto redelijk onscherp is biedt het ons een zalig nostalgisch inkijkje hoe het er begin jaren ‘80 allemaal aan toe ging. Eigenlijk is er niet zoveel veranderd anno heden. Hoewel? Als je de toegangsprijzen nader analyseert: reeds volwassen? Dan ben je voor een rijksdaalder spekkoper vanmiddag. Geen idee hoe je deze rijpheid moest bewijzen. Ehm…een ID-kaart was er nog niet. Ze vroegen volgens mij ook nooit naar je paspoort. Kinderen tot 14 jaar kunnen voor één florijn deze strenge controle legaal omzeilen. Klopt deze prijslijst eigenlijk wel? Dit zou betekenen dat, als je met je baby komt kijken, je 1 gulden voor je zuigeling moet neertellen. Met het woordje tot hebben ze waarschijnlijk vanaf bedoeld. Maar oké, voor een riks of een piek, ben je ‘binnen’ om een wedstrijd van de Zwijndrechtse hoofdmacht live mee te maken. Dit is uiteraard vandaag de dag wel effe andere koek. Wil je in een zitplekje investeren bij een 2e divisieduel (Jack’s Leauge), dan tik je toch een kleine € 14 euro af aan de poort! Dat was in de tijd van dit ludieke fotomoment toch, pak ‘em beet… 30 piek! Met een beetje pech kun je tegenwoordig ook niet meer contant betalen bij zo’n entreehokkie. Je mobieltje mag even het pinapparaatje kussen en een kassa-piepje geeft aan dat je een plaatsje in de zon kan zoeken. Het is me allemaal wat! Maar rap terug naar de foto. Jenny Zwaan en Mien Valentijn zitten behaaglijk in ‘hun’ keet. Het loopt nog niet storm. Jenny maakt effe tijd vrij voor haar Peter (Stuyvesant) en beheert de geldkas terwijl Mien vanmiddag de tickets afgeeft. De aanwezigheid van de fotograaf haalt het spontane er wel een tikkeltje vanaf. Rechts staat controleur Rinus Valentijn paraat om zijn lootjes te verpatsen. Jan van Perge met z’n onafscheidelijke peuk durft als enige het vogeltje met z’n gezicht aan te kijken. Jan was streng maar rechtvaardig en kon de boel op zijn tijd aardig opnaaien. “Uw ticket graag mijnheer”? “Ehm, maar ik ben sponsor van uw club”! “Ja, ja, dat kunnen ze allemaal wel zeggen”. “Eerst een kaartje kopen mijnheer.” “Dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt”, foeterde de geldschieter later in de kantine. En zo zorgde het latere erelid Jan van Perge dat sponsoren nóg meer Pecunia voor zijn cluppie in het laatje brachten. Kassa!