Met droge ogen
“Droge ogen? Je bent gek. De tranen lopen over mijn wangen.”
Het is een reactie die ik vaak hoor. En het klinkt ook best logisch. Als je ogen tranen alsof je net een trieste film hebt gekeken, voelt “droog” gewoon verkeerd. Maar juist daar zit ‘m de kneep. Want droge ogen gaan bijna nooit over te weinig tranen. Het gaat over slechte tranen. Je oog is bedekt met een slim laagje vocht: de traanfilm. Een flinterdun systeem van water, vet en slijm dat alles soepel houdt. Maar zodra dit laagje instabiel wordt, en dat gebeurt sneller dan je denkt, raakt je oog geïrriteerd.En wat doet je oog bij irritatie? Juist. Het gaat tranen. Waterig, vluchtig en zonder de juiste samenstelling. Ze spoelen wel, maar lossen niets op. Tranende ogen kunnen dus gewoon een symptoom zijn van droge ogen.
In de praktijk zie ik het dagelijks. Mensen die knipperen, wrijven, nog eens knipperen. Buiten de wind, binnen de airco, uren achter een scherm... dat helpt allemaal niet mee. En voor je het weet zit je tegenover mij, licht geïrriteerd en een beetje wantrouwend, omdat je hoort dat het probleem droogte is.
Het goede nieuws: er is iets aan te doen. Niet door simpelweg wat 'kunsttranen' te druppelen en hopen dat het overgaat, maar door de oorzaak aan te pakken. Vaak zit het in de vetlaag van de traanfilm, die niet goed meer werkt. Kleine kliertjes in je ooglid, die normaal een beschermend laagje olie afgeven, raken verstopt of lui. Het resultaat: tranen die te snel verdampen. De oplossing? Soms verrassend simpel. Warmte, om die kliertjes weer wakker te krijgen. Bewust knipperen, vooral bij schermgebruik. En ja, de juiste druppels: niet zomaar water, maar middelen die de traanfilm écht ondersteunen. Droge ogen zijn dus niet altijd wat ze lijken. Soms is huilen juist een teken dat je ogen dorst hebben.
En dat maakt mijn werk zo mooi. Achter elke 'dat kan niet kloppen' schuilt meestal een moment van inzicht. En heel af en toe… een droge lach.