Ivar van Rijt schittert tijdens US Open

Rolstoeltennisspeler Ivar van Rijt speelt tennis op topniveau. De inwoner van Zwijndrecht bereikte, in het voor de eerste keer opengestelde U.S. Open voor rolstoeltennis junioren, de finale in het dubbelspel. Daarin werd weliswaar verloren maar het maakt de unieke prestatie er niet minder om. Ivar moet noodgedwongen zijn sport vanwege een beperking vanuit een rolstoel beoefenen. Het talent van de verleden week pas 16 jaar geworden Van Rijt bleef bij de keuzeheren van de KNLTB (Topsport status NOC*NSF) niet onopgemerkt. Het leverde hem een plek op in de zogenaamde talentengroep van de KNLTB. Naast tennis, is de clubspeler van de Dordtse vereniging Dash’35, ook rolstoelbasketbalspeler in de eredivisie bij Rotterdam Basketbal (RoBa)

Trainingsdier
Op het Johan Cruyff College te Roosendaal volgt de ‘roller’ zijn toekomstige trainings-opleiding ‘sport en coaching’. Van Rijt kun je gerust in de categorie ‘trainingsdieren’ plaatsen. Op maandag, dinsdag en woensdag is het van 16.00 uur tot 19.00 uur trainen geblazen bij DASH in Dordrecht. Op zaterdag is het oefenen bij NTL en dan vindt hij tussendoor ook nog tijd om 2 á 3 keer te trainen voor zijn andere passie: rolstoelbasketbal bij RoBa en ISR (Ridderkerk). De verlof-medewerking vanuit school vormt hierbij uiteraard een niet te onderschatten schakel. Bovendien is het niet mogelijk om je volledig op één sport te focussen omdat er voldoende uren gemaakt moeten worden voor het vak: ‘sport’. Het op peil houden van het conditionele aspect en het kweken van een alsmaar betere rolstoelvaardigheid vormen uiteindelijk de beloning van de hoge trainingsfrequenties

Die selectie tot deelneming aan het U.S. Open kwam voor jou toch als een verrassing. Waarom dan?
„Nou ik speelde de laatste tijd best veel toernooien maar de resultaten waren zo goed dat ik daar zoveel punten voor kreeg dat ik opeens in de top-8 stond. Daardoor zou ik de kans kunnen krijgen om mee te gaan naar de U.S. Open. En dat gebeurde verrassend genoeg dan ook.”

De eerste keer een U.S. Open rolstoeltennis voor junioren. Maar ook eerst een nederlaag in de single slikken tegen de latere winnaar?
„Klopt maar het lag ook echt niet in de verwachtingslijn dat ik die partij zou winnen hoor. Qua spelverloop heb ik het hem nog best lastig gemaakt. Maar uiteindelijk was hij een stapje beter.”

Maar dan plaats je je alsnog voor die dubbel-finale en ook nog met iemand waar je nooit eerder mee had getennist?
„Tsja klopt ook. Dat was ook wel even wennen. Met de toevallig linkshandige Australiër Saalim Naser waarmee ik als rechtshandige dan best een complementair tweetal vormde. Het was zwaar maar we vochten ons naar de finale.”

Die verlies je weliswaar maar ik neem aan dat dit naar meer smaakt, Ivar?
„Zeker, zeker. Ik begreep nu dat ze bezig zijn om op de andere grandslams om daar ook rolstoeltoernooien in te gaan voeren en dat zou natuurlijk wel tof zijn om daar dan ook aan te kunnen deelnemen.”

Ik las ergens dat soms je rolstoel het wel eens begeeft? Is de boosdoener daarvan je passie en je vechtlust?
„Ha, ha, ja ik sta er wel om bekend dat ik een vrij ruwe rijder ben. Ik kan best wel veel met de stoel. Ik kan er mee springen. Als je dat veel doet dan kan je stoel het dus begeven. Het is echt belangrijk in wat voor merk stoel je rolt hoor. De kwaliteit van de stoel is hierin echt belangrijk.”

Waar ligt je voorkeur eigenlijk; single of dubbel?
„Poehh, moeilijk te zeggen nog. Toch wel single denk ik. Maar daarin zal ik nog behoorlijk wat stappen moeten maken omdat de top op dat niveau een stuk sneller gaat. Maar mijn focus is er in eerste instantie op gericht om hogerop in het enkelspel te komen. Mijn droom is om ooit winnaar te worden van een grand slam.”

Tekst: Henk Sterkenburg