Verliefd op de Sophiapolder

Sinds zo’n twaalf jaar kunnen mensen met een voetveer naar de Sophiapolder. In dit natte natuurgebied kun je wandelen, er zijn uitkijkpunten en er is sinds een aantal jaren een bezoekerspunt, gerealiseerd door de Stichting ‘Bezoekerspunt Sophiapolder’. Deze week hebben Jelle van der Weijde en Denny Nugteren van de stichting het bezoekerspunt overgedragen aan het Zuid-Hollands Landschap, beheerder van Natuureiland Sophiapolder.

Het idee voor het bezoekerspunt is destijds ontstaan bij het college, na overleg met het Zuid-Hollands Landschap, die het natuurgebied beheert. De toenmalige burgemeester Jan Heijkoop zag een bezoekerspunt als een waardevolle aanvulling op het bijzondere natuurgebied. ”Inwoners kunnen er terecht voor informatie, scholen kunnen er natuurlessen organiseren en bedrijven zouden er op een bijzondere manier hun relaties kunnen ontvangen”, zo verwoordde hij destijds zijn droom bij Jelle van der Weijde van de speciaal opgerichte Stichting Bezoekerspunt Sophiapolder. Van der Weijde en Nugeteren vertellen dat er destijds een ontwerp lag van RoosRos Architecten. “Dat plan bleek echter te duur”, zo blikt Nugteren, bij de stichting vooral bezig met de financiën, terug.

Gebouwd op de oever
De jonge stichting vroeg uiteindelijk drie offertes bij aannemers in de regio. Het idee van Aphout Constructie uit Alblasserdam , die een houten ontwerp maakte in de vorm van een vogel, bleek het meest haalbaar. Dankzij bijdragen van het Zuid-Hollands Landschap, de Provincie Zuid-Holland, de Heidemaatschappij, het Caifonds, Florensis en wat kleinere sponsoren kon in 2016 opdracht worden gegeven voor de bouw. Van der Weijde en Nugteren, al die jaren de ‘trekkers’ van het project vertellen enthousiast dat het gebouwtje uiteindelijk op de oever is gebouwd en met een bok op het eiland is gezet. Het gebouwtje is zelfvoorzienend met onder andere zonnepanelen. Met een bijdrage van het Caifonds legde Stedin een kabel onder de rivier door, zodat het gebouwtje ook kon worden aangesloten op het elektriciteitsnet.

Gratis koffie en thee
Het werk van de Stichting was daarmee niet klaar. “We wilden dat bezoekers zich er welkom zouden voelen. We hebben gelukkig vrijwillige gastvrouwen kunnen werven, die jaarlijks van 1 maart tot 31 oktober op woensdagmiddag, zaterdag- en zondagmiddag aanwezig zijn, over het gebied kunnen vertellen en bezoekers van gratis koffie en thee voorzien. Denny: “Ook daar hadden we een sponsor voor”. Door verhuur van de ruimte voor bijvoorbeeld vergaderingen had de stichting inkomsten om verzekeringen, schoonmaak en onderhoud te kunnen betalen. Desalniettemin moest er de laatste jaren steeds geld bij. “We dragen het nu daarom over aan de veel grotere organisatie Zuid-Hollands Landschap”, leggen beide mannen uit.

Verliefd
Ze zijn beide naar eigen zeggen verliefd op het eiland. “Dichtbij huis laat je even je dagelijkse leven los en ga je even terug naar de natuur”. De getijden hebben er vrij spel en het verschil in de waterstand bij hoog en laag water is zo’n meter. Een wandelpad van planken verbindt dwars door het water de dijken. Het is een bijzonder gezicht en geeft het gevoel letterlijk over het water te lopen. Bij laag water vallen de slikken en zandplaten droog en staat er alleen nog water in de diepere kreken tussen die platen. Vogels als kluut en turelaar zoeken er dan naar voedsel, terwijl aan de andere kant van het dijkje de schepen voorbij varen. In de afgelopen jaren zijn er veel programma’s voor kinderen gemaakt, was er aandacht voor kunst en is er de film “Mijn naam is Sophia” gemaakt. De Stichting blijft eigenaar van de film en de puzzelgame, die is gemaakt.

Tekst: Trudy Wehrmeijer
Foto’s: Studio Stoks