Avontuur Ambachtse piraten II: Radio Paradijs

In mijn vorige bijdrage schreef ik over radio Boro. Maar er waren meer piratenzenders, zoals radio Paradijs. Zij werden eind 1982/begin 1983 door de politie in beslag genomen in woningen aan onder meer de Van Assendelftgaarde.

Burgemeester Hof
Er volgende een rechtszaak. De Officier van Justitie verwees tijdens deze rechtszaak naar een brief van de toenmalige burgemeester ing. J. Hof (september 1978-oktober 1988). Ambachters klaagden hierin over de illegale zenders. “Ze verstoren het luister- en kijkgenot van dorpsgenoten, die gebruik maken van de kabel van de CAI.” Daarnaast noemde Hof “een door 220 Ambachters met storingsklachten ondertekend schrijven, gericht aan de gemeenteraad.”

“Middelpunt”
Volgens de Dordtenaar zou met de berechting van de Ambachters ‘de kous nog niet af zijn.’ ‘De 42-jarige Ambachter Thomas van Wingerden was volgens de officier van justitie “het middelpunt van de zaak”. Hij vroeg namelijk om uitstel van behandeling,” aldus de verslaggever. Thomas was de oprichter van Radio Paradijs.

“Piratenfamilie”
Reden om nog eens met Thomas terug te kijken. “Ik ben in 1981 begonnen met een klein zendertje. We begonnen met een 27 MC-zender, daarna gingen we met een antenne vanuit huis zenden. De zenders kwamen uit Alblasserdam (radio ‘Musketiers’) en de 40-Watt zender kwam uit Rotterdam. Zo ben ik met mijn zus Corrie aan de slag gegaan. We waren een ‘piratenfamilie’; met twee broers (bij Tamara en Radio Ambacht), mijn zus en haar zoon. De luisteraars konden via telefoontjes verzoekplaatjes aanvragen. Werden we uit de lucht ‘geplukt’, dan gaven luisteraars geld (bijv. 5 gulden) om weer een nieuwe zender te kopen.”

‘Slim zenden’
Terugkijkend: “Ik ben vijf keer uit de lucht gehaald. We hebben geprobeerd om vanuit IJdenhove te zenden. Maar een politieagent, die we goed kenden, zei toen: ‘Als jij hier je eerste plaatje gaat draaien, haal ik je direct uit de lucht!” Ook bij mijn schoonvader lukte het niet. Toen zijn we weer naar de Van Assendelftgaarde teruggegaan,” herinnert Thomas zich. Hij zond op een slimme manier vanuit een kamertje in zijn woning. “Er stonden een paar mensen op de galerij om te zien of de politie er aan kwam. En: “Met medewerking van de huismeester hebben we via de regenpijp vanuit het dak van onze flat en via een gat bij de buurman de zendantenne aangebracht.”

Anekdotes 
Thomas herinnert zich diverse anekdotes. Zo belde een politieagent, die hem kende, en zei: “Als ik op de dijk rij en mijn zwaailicht aanzet, zet dan je zender uit want dan krijg je controle. Ik had toen juist een 100-Watt zender en grote voeding (2000 gulden!) gekocht. Even later draaide ik het laatste plaatje. Daarna zegt mijn vrouw: Thomas politie! Snel verstopte ik mijn zender, zodat ze hem niet vonden. Wel gaven we de politieagent de 40-Watt zender mee. Later kwam deze politieagent koffie drinken en constateerde: ‘Je hebt ons bedrogen. Want je hebt ons een andere zender meegegeven.” Lachend: “Hij had nog gelijk ook!”

Reclame
Thomas maakte reclame. “Dat was voor bakkerij Van Helden, de zaak van Ary Cramer, voor rijschoolhouder Van der Stelt en voor fietsenmaker Van Wingerden. Soms belde me tijdens de uitzending de baas van bakkerij Van Helden en zei: ‘Je krijg tien slagroomtaarten als je zoveel keer een bepaald plaatje draait….”

‘Spanning geeft kick”
In 1992 stopte Thomas met zijn hobby, die te duur werd. “De eerste keer dat ik werd veroordeeld in begin 1983, kreeg ik 1000 gulden boete, twee jaar voorwaardelijk en twee weken proeftijd. Doordat ik in hoger beroep ging, kreeg ik 500 gulden boete. Ik heb nog even vanuit ons huis met de zender ‘Droef’ plaatjes gedraaid. Maar in 1987 was het niet zo spannend meer om te zenden. Want vooral de spanning gaf ons een kick! Dat waren nog eens gouden tijden!”

Willem Schneider