‘Duizend graden in de schaduw’

Een paar jaar geleden besloten Aimée en ik dat we een lange fietsreis dwars door Australië wilden maken. Van Perth naar Sydney, 5000 kilometer. Australië leek ons een sprankelend continent.  Een paar jaar hiervoor waren we van Miami naar San Francisco gefietst (8500 kilometer door de USA, zie mijn boek ‘Amerikanen fietsen niet’), en sindsdien leken we verslaafd aan coast-to-coast fietsreizen. Het heeft iets enorm bevredigends om grote continenten als Noord-Amerika of Australië met iets minuscuuls als een fiets over te steken. 

Uigestrekt Australië
Niets kan je voorbereiden op de Australische woestijn. Natuurlijk ‘draaiden’ we thuis in Zwijndrecht heel vaak onze trainingsrondjes. We hadden een flink trainingsrondje door de Alblasserwaard en één door de Hoeksche Waard van 110 kilometer, en een kort rondje naar het prachtige Kijfhoekkerkje, en dat was ook allemaal heel erg nuttig, maar de uitgestrektheid van Australië is ongekend.

Als je ergens in een stadje in Australië de nacht hebt doorgebracht, zit je het ene moment in een relatief luxe motelkamer van je koffie te nippen, het volgende moment fiets je eenzaam met zijn tweetjes over een lege weg, dwars door een oneindig landschap vol rood zand en lage struiken, waar de wind vrij spel heeft.

Meehippende kangoeroes
Hele groepen kangoeroes hipten in de goudgele ochtendzon met ons mee door de woestijn. Magnifiek. Heel tevreden zaten we op ons zadel, begeleid door een kangoeroe-escorte, soms hele gezinnen met kleintjes erbij. De kangoeroes keken naar ons met hun guitige koppies, en als ze de afstand tussen hen en ons te klein vonden, sprongen ze op hun karakteristieke manier weg, vrijwel altijd in dezelfde richting als wij, waardoor het leek alsof ze ons wilden vergezellen. Wat een wereld: de laagstaande ochtendzon, de stilte, de struiken in het ochtendlicht, de vergezichten zonder einde, en dan overal die mee stuiterende hoppertjes.

Boom vol lingerie
Soms zag je heel onverwachte dingen onderweg: we fietsten in de woestijn een keer langs een boom, die vol hing met damesondergoed, iets wat je in roadhouses (bar-café-restaurants) in Australië soms ook wel ziet. Ook fietsten we langs bomen die volhingen met schoenen. Eén boom was versierd met tientallen koffiekopjes. Ook zagen we er één die vol hing met allemaal pluchen beesten. Soms leek het wel of je in een soort parallel universum leefde, dat helemaal geen relatie meer had met bijvoorbeeld het leven in Nederland. Het idee, dat op datzelfde moment de mensen bij ons in de straat in Zwijndrecht bevroren autoruiten stonden te krabben, om daarna via een lange file naar kantoor te sukkelen om daar de dag door te gaan brengen... het was niet zozeer anders, het was totaal onvoorstelbaar op dat moment. Het leek ook ontzettend zinloos op één of andere manier. Ik vermoed dat zij hetzelfde van onze bezigheden dachten, haha. Misschien zouden ze zelfs hun wenkbrauwen wel even fronsen, als ze zouden horen dat we in de woestijn naar een boom vol lingerie stonden te kijken. Zou zomaar kunnen.

Uiteindelijk hebben we Sydney op het nippertje, na veel uitdagingen gehaald. Een epische tocht van bijna vier maanden.