De Achterambachtseweg, een smalle weg zonder fiets- en wandelpaden, waar 60 km per uur mag worden gereden!
De Achterambachtseweg, een smalle weg zonder fiets- en wandelpaden, waar 60 km per uur mag worden gereden!

Veilig voor bewoners, fietsers en wandelaars

Lokaal

De gemeente Hendrik-Ido-Ambacht en het Waterschap Hollandse Delta starten een onderzoek naar de overdracht van een aantal wegen, die nu nog van het Waterschap zijn. Een van die wegen is de Achterambachtseweg. Deze smalle weg, waar 60 km per uur mag worden gereden is al jaren het middelpunt van een discussie over de veiligheid voor bewoners en gebruikers. Gaat de gemeente straks als nieuwe eigenaar van deze weg iets aan die veiligheid doen? Bewoners en gebruikers hopen het. Wij vroegen het aan de gemeente. 

De Achterambachtseweg
De Achterambachtseweg was van oorsprong een belangrijke ontsluitingsweg van Ambacht richting Rotterdam. Door de aanleg van de verschillende snelwegen rond Ambacht is er van die functie weinig over gebleven. De Achterambachtseweg is tegenwoordig een idyllische binnenweg, die langs het riviertje De Waal van Ambacht naar Rijsoord loopt. Vanuit het recreatiegebied Sandelingen-Ambacht komen drie wegen, twee voor fietsers en 1 voor wandelaars uit op de Achterambachtseweg. Een van die fietspaden is onderdeel van het landelijke toeristische fietsroutenetwerk. De Achterambachtseweg zelf valt onder het beheer van het Waterschap Hollandse Delta, dat ook verantwoordelijk is voor de veiligheid van deze weg.

Een levensgevaarlijke weg!
Op deze weg, die slechts 5 meter breed is en geen fiets- of wandelpaden kent mag 60 kilometer per uur worden gereden. En daar wordt door menig motorrijtuig gretig gebruik van gemaakt. Met levensgevaarlijke situaties voor vooral fietsers tot gevolg. “De weg is een drukke fietsroute voor schoolgaande kinderen en wordt veel door recreatieve verkeersdeelnemers zoals fietsers en wandelaars gebruikt”, vertelden Simone Routledge en Karen Hoogvliet, 2 bewoners van de Achterambachtseweg, al tijdens een interview in 2022. “En die situatie is er zeker niet minder op geworden”, voegen zij daar nu aan toe. “Het recreatieve gebruik is sterk toegenomen door de ontwikkeling van het Sandelingenpark en het Waalbos in Rijsoord. Heel veel mensen genieten van deze prachtige gebieden, maar het intensieve gebruik van de Achteranbachtseweg door snelverkeer levert vaak gevaarlijke situaties op. Auto’s rijden veel te hard en proberen vaak nog even voor een tegenligger een fietser of wandelaar in te halen. Ook wordt de weg als sluiproute door vrachtwagens gebruikt, wat ook weer extra gevaar voor andere weggebruikers oplevert. Er zijn al talloze bijna ongelukken geweest en helaas ook een paar die minder goed afliepen. Het is wachten op een volgend ongeluk!”.

Overdracht en veiligheid Achterambachtseweg
De gemeente reageert als volgt op onze vragen over de overdracht en eventuele veiligheidsmaatregelen: “De huidige wegverdeling kan zorgen voor onduidelijkheid over de verantwoordelijkheid voor het beheer en onderhoud van wegen en verwarrend zijn voor inwoners. Bijvoorbeeld als zij wensen hebben voor aanpassingen van een weg, zoals in het geval van de Achterambachtseweg. Overdracht van de wegen zou iedereen – en vooral voor onze inwoners – duidelijkheid moeten geven wie verantwoordelijk is voor het beheer en onderhoud van alle wegen binnen de gemeentegrenzen”.

De Achterambachtseweg is nu nog niet in beheer van de gemeente. “Pas als de weg in ons beheer is, heeft het zin om uitspraken te doen óf en welke maatregelen de gemeente kan nemen op de Achterambachtseweg. Voor de mogelijke overdracht van de weg van waterschap naar de gemeente is eerst onderzoek nodig. Dat start zo snel mogelijk en loopt waarschijnlijk door tot in 2026. We wachten eerst de uitkomsten van het onderzoek af. Pas als de weg in ons beheer is, zal de gemeente bekijken óf en welke maatregelen genomen kunnen worden op de Achterambachtseweg. Hierin zullen tegen die tijd natuurlijk de wensen en behoeften van gebruikers/inwoners meegenomen worden”, aldus de gemeente. Nog even geduld dus!

Tekst en foto: Jan O’teur