Kampioenschap zorgt voor extra kapitaal

Het is 1949. Elf voetballers en één scheidsrechter worden fraai door de fotograaf vereeuwigd. De arbiter is de bekende Dordtse fluitist Jan de Graaf. ‘Dé kans om zelf ook eens op de foto te kunnen,’ zal de man-in-black gedacht hebben. ‘Nou vooruit dan maar,’ zullen de mannen van ASW (Altijd Sterker Worden) gesuggereerd hebben. ‘Wie weet geeft ie straks wel een strafschoppie mee!’
Echter alle extra hulp van buitenaf voor dit elftal blijkt totaal onnodig. Volledig op eigen kracht en zonder dat er ook maar één punt verspeeld wordt gaan deze bikkels kampioen worden van de 1e klasse van de KNVB-bond, afdeling Dordrecht. Echter de gevolgen van deze titel zijn voor de club niet mals. Het tijdelijke speelterrein, beneden aan de Oostendamse Pruimendijk van landbouwer Plaisier, kreeg weliswaar nog de goedkeuring van het bestuur van diezelfde ‘onderbond’ maar voor de grote KNVB kunnen, de veel te kleine afmetingen van deze knollentuin, niet langer door de beugel.
Dus A: op zoek naar een nieuw terrein en B: (nog veel belangrijker), in KNVB-verband bestaat er reeds een clubnaam met ASW zodat er een nieuwe verenigingsnaam voor de fonkelnieuwe KNVB 4e klasser bedacht dient te worden. Nou, daar zullen niet al te veel vergaderingen aan besteed zijn. Iemand kwam met de letter H (van Hendrik-Ido-Ambacht) op de proppen en dit kapitaal werd toegevoegd aan de reeds drie bestaande kapitalen.
En nu maar snel terug naar de hoofdrolspelers van vanmiddag. Het blijft hoe dan ook een koddig gezicht als je een scheidsrechter zelf hands ziet maken. Naast hem staat verdediger Dik Verschoor. Cor Verhoeven is er kennelijk het type niet naar om op de voorgrond te treden. Dan volgt Inge Vogelaar met naast hem doelman Jan de Koning. Nonchalant etaleert de doelwachter zijn rechterhand-spanwijdte. Jan de Groot en Cornelis Scheurwater (met de armen vol bravoure in de gebogen zijstand) sluiten de staande rij.
De onderste rij vanaf links toont ons, inclusief prachtige voetbalkousen Henk Lodder. Naast hem poseren Arie Sturrus en Jan Sturrus. Vervolgens showt klasbak, aanvaller Siem Rollof zijn prachtige winnaarskop! Over hem wordt gezegd dat hij de beste ASWH-speler ooit is geweest. Zijn bijnaam Siem ‘de Lor’ dankte hij vanwege het feit dat zijn vader lorreboer was. Met zijn makkelijk scorend vermogen en technische bagage profiteerde de hoofdmacht van ASW(H) meer dan 20 seizoenen van zijn grote verdiensten voor de club. Uiterst zit ook een ASWH-er met grote verdiensten gehurkt. Niet alleen vanwege zijn kwaliteiten als linkshalf maar ook als bestuurslid (voorzitter) maakte Harm(en) Haksteeg vele meters voor zijn cluppie. Hoe belangrijk dit elftal in de historie van ASWH geweest is blijkt uit het simpele feit dat, na het kampioenschap van seizoen 48/49, de club nooit meer is gekelderd naar de ‘onderbond.’