Chris Moorman; nestor van de raad. Al 30 jaar gemeenteraadslid

Sinds september 1995 is Chris Moorman lid van de gemeenteraad. Dat maakt hem het langstzittende raadslid van Zwijndrecht. Hij was 38 jaar oud toen hij als volksvertegenwoordiger namens GroenLinks, de raad binnenstapte. In 2010 sloot hij zich aan bij Algemeen Belang Zwijndrecht (ABZ). De wereld en zijn geboortedorp zijn in drie decennia flink veranderd, toch voelt Moorman (68) zich in de politiek nog steeds als een vis in het water. Zijn interesse ligt vooral op het gebied van wonen. Dat begon al heel jong. 

Chris is een makkelijk verteller. Met humor en vlotheid haalt hij herinneringen naar boven over zijn schooltijd, hippiejaren, eerste baan en vroege raadsjaren. De rode draad door zijn leven is zijn sociaal hart en maatschappelijke betrokkenheid. ‘Ik was zoveel mogelijk aanwezig bij commissieraadsvergaderingen om op de hoogte te blijven van woonontwikkelingen. Dus ik had best al wat ervaring en kennis opgedaan voordat ik aan mijn eerste raadsperiode begon. Mijn interesse in wonen kwam voort uit wat ik heb geleerd en meegemaakt tijdens mijn twee kraakjaren. Daarom ben ik trouwens nog steeds raadslid, want ik gun elke bewoner van Zwijndrecht een fijne en betaalbare woning.’

Honkvast
Iemand kan alleen raadslid zijn in de gemeente waar hij of zij woont. Dat is geen probleem voor Chris want hij woont al heel zijn leven in Zwijndrecht. ‘Op de middelbare school deed ik het goed als ik met de leraar kon opschieten’, zegt hij met een ondeugende blik in zijn ogen. ‘Met één docent ging het niet zo lekker en ik volgde maar zelden een les van hem. Als opdracht voor het mondelinge examen mochten wij zelf een hoofdstuk uit het lesboek kiezen en daar zouden we dan op getest worden. Dus toen het mijn beurt was vroeg hij welk hoofdstuk ik had uitgekozen. ‘Hoofdstuk één meneer, de inleiding’, zei ik. Zijn collega die naast hem zat, een docent waar ik ook les van kreeg, verborg grinnikend zijn gezicht onder de tafel. Hijzelf vond het minder grappig. Maar ik ben wel geslaagd.’

Op 13-jarige leeftijd verloor Chris zijn moeder. Een jaar later besloot hij niet meer naar de kerk te gaan maar ander spirituele stromingen te onderzoeken. Met de jaren, groeiden ook zijn haren mee, die ondertussen tot aan zijn schouders reikten. En net als veel jongeren in de jaren zeventig, woonde hij in een kraakpand. Hij droeg met trots de titel hippie maar besloot ook daar een eigen draai aan te geven. Na wat kleine klusjes gedaan te hebben, kreeg hij een baan in een exclusieve interieurwinkel met oosterse meubels in Rotterdam. ‘Ik liet mijn haar kort knippen en vertrok elke ochtend vanuit mijn kraakwoning in een tweedelig pak naar het werk. Je kunt je voorstellen dat mijn kameraden daar in het begin vreemd van opkeken.’

Samen met anderen stichtte hij de kraakbond zodat zij aan tafel met de invloedrijke wooncorporaties een sterkere positie innamen. Rond die periode begon Chris nog een ander initiatief; Vrij Zwijndrecht. Een progressief nieuwsblad, dat elke vier tot zes weken verscheen. ‘Ik ontving verschillende persberichten, daar hadden we natuurlijk meningen over en dat werd gepubliceerd’, grinnikt Chris. ‘De persberichten van de gemeente werden op een gegeven moment stopgezet. Omdat ik ze, volgens de burgemeester, op een andere manier gebruikte dan waarvoor ze bedoeld waren.’ Hij glimlacht van oor tot oor.

Teleurstellend
Sinds een paar weken is het raadslid verhuisd. ‘Ik woonde 25 jaar aan de Koninginneweg. Met veel plezier. Het plan was dat ze onze huizen zouden renoveren. Toen ze toch voor nieuwbouw kozen, moesten wij weg. Ik had contact met de afdeling Bouwen en Wonen en de toenmalige wethouder die dit in zijn portefeuille had. Wanneer het over de herinrichting van de Koninginnenweg ging was ik de woordvoerder namens mijn partij. Ik had graag de woning gekocht en zelf opgeknapt. Het was heel teleurstellend dat de huizen toch gesloopt zouden worden. Maar ook ik moest me neerleggen bij het besluit van Woonkracht10. Dat neemt niet weg dat ik heel blij ben met mijn nieuwe woning.’

Volgend jaar maart zijn de nieuwe gemeentelijke verkiezingen. Op de vraag hoe lang Chris nog denkt mee te draaien in de gemeenteraad, zegt hij, ‘In ieder geval de komende vier jaar.’ En ook nu weer kan hij een glimlach niet onderdrukken. 

Tekst en foto: Meity Bodenstaff- de Folter