Minder hoop en meer actie

Deze week barst de vijfde editie van de Nationale Klimaatweek los. Door het hele land zetten scholen, bedrijven, overheden en organisaties zich in voor een beter klimaat. Een team van ruim 250 Klimaatburgemeesters zet zich ook in. In Zwijndrecht vervult Frits Lakemeier deze rol.

Waarom ben je Klimaatburgemeester geworden?
Omdat ik me zorgen maak en omdat ik, net als iedereen, invloed heb op klimaatverandering. Alleen maar hopen of wegkijken helpt immers niet. Iets doen wel!

Hoe is dat ontstaan?
Zo’n 10 jaar geleden ben ik pas echt ‘wakker’ geworden. Ik had wel wat korte berichten gezien en gelezen over klimaatverandering maar deze waren vaak tegenstrijdig. Toen ik tijdelijk even minder werk had, had ik tijd om me hierin meer te verdiepen. Ik kwam al snel uit bij rapporten van het IPCC, het Intergovernmental Panel on Climate Change, een wetenschappelijke organisatie, opgericht door de Verenigde Naties (samenwerkingsorganisatie van 195 landen) en de Wereld Meteorologische Organisatie. Het IPCC maakt rapporten die over de hele wereld voor beleid worden gebruikt. Ook Nederlandse wetenschappers werken mee aan deze rapporten. Elk jaar komen wereldleiders en beleidsmakers bijeen om beslissingen te nemen in de strijd tegen klimaatverandering. Dit overleg wordt de ‘Klimaattop’ genoemd. Deze week vindt de dertigste Klimaattop plaats in Belém in Brazilië. De positie van elk land is anders, daarom is het een enorme uitdaging om tot besluiten te komen.

Wat leerde je?
Heel veel over het klimaat en hoe belangrijk dit is voor ons leven. In de geschiedenis zijn er meerdere langdurig warmere en koudere periodes geweest. Maar de snelheid en stijging die momenteel aan de gang is, is ongekend en heeft rampzalige gevolgen. Het zorgt voor steeds meer en grotere natuurrampen zoals droogtes, hittegolven, overstromingen, natuurbranden en orkanen. Met diepe ellende voor miljarden mensen tot gevolg.

En klimaatwetenschappers zijn het eens: klimaatstijging is het gevolg van menselijk handelen. Denk aan verbranding van fossiele brandstoffen (kolen, olie en gas) en grootschalige ontbossing en veeteelt. Maar ook overconsumptie door vooral westerse landen waartoe Nederland ook behoort.

Rouwproces en actie
Deze informatie raakte me diep en er ontwikkelde zich een soort rouwproces in me. Dit kent vaak zeven fasen: ongeloof, ontkenning, boosheid, onderhandelen, schuldgevoel, depressie en acceptatie.

De acceptatie was voor mij het accepteren dat de wetenschappelijke kennis van het IPCC de meest relevante waarheid is, niet de persoonlijke mening van allerlei anderen. Deze waarheid is wel heel erg ongemakkelijk want wat moest IK hiermee? Wegkijken? Hopen dat het vanzelf wel goed komt? Of in actie komen? Het werd natuurlijk actie; dat geeft immers de meeste kansen.

Ik leerde van de ecologische voetafdruk die elk mens heeft en deed een meting op www.voetafdruknederland.nl. Dat gaf mij het inzicht hoe ik het beste mijn leefstijl klimaatvriendelijker kon maken. Want wat je doet met je tijd en euro’s is allesbepalend. Als Klimaatburgemeester en als medemens kan ik het iedereen aanraden: kijk het klimaatbeest recht in de bek, bepaal je ecologische voetafdruk en kom in actie!