Wethouder zijn is een voorrecht. Tycho Jansen en Ronald de Meij, samen goed voor vijftien jaar college-ervaring

Het nieuw college is alweer drie weken aan het werk. Met twee kersverse wethouders die voor het eerst zijn benoemd in Zwijndrecht. Zij hebben het stokje doorgekregen van Tycho Jansen en Ronald de Meij. Samen goed voor vijftien jaar ervaring. Twee verschillende persoonlijkheden en verschijningen. Uniek in kledingstijl, taalgebruik, politieke voorkeur. Maar beiden zijn het er bijna broederlijk over eens dat het wethouderzijn draait om een belangrijk thema; we-doen-het-samen. 

De laatste werkdag van beide heren eindigde officieel op donderdag 25 juni om 17:00 uur, was het niet dat ze s ’avonds de gemeenteraad nog één keer mochten toespreken in hun ambt als wethouder. In het gesprek met beide wethouders, liet Tycho Jansen weten dat hij hoopte door zijn toespraak heen te komen. Dat gebeurde zeker, al sloeg de stem van de ervaren spreker hier en daar hoorbaar over. ‘Mijn besluit om geen derde termijn te ambiëren komt door iets dat nog dichter bij mijn hart ligt dan dit mooie ambt. En dat is thuis. Ik zie ernaar uit meer tijd met de dames door te brengen.’

Ook Ronald de Meij begon zijn betoog hoe moeilijk het afscheid hem viel. ‘Ik heb 200 procent gegeven net zoals de mensen in de organisatie. En dat maakt precies het verschil. Want ondanks de uitdagingen hebben we een verschil gemaakt. En zoals Tycho daarstraks zei, wethouder zijn is een voorrecht.’

Facilitator 
Ronald de Meij begon in 2019 als wethouder in Zwijndrecht. Het sociaal domein kent veel thema’s, zoals jeugdzorg, inburgering, preventie, gezondheidszorg. Maar hoe breng je daar als gemeente logica en samenhang in? Hij merkte dat de gemeente op papier de zaken goed had geregeld maar zag, onder andere in zijn rol als directeur van de GGD, dat niet terug komen in de buitenwereld.

Ronald door het lint bij KBS De Toermalijn
@Kevin Rodenburg

De Meij erkent dat hij in het begin te hard van stapel liep. ‘Ik nam een rugzak met ervaringen mee en zag veel dingen die ik wilde veranderen. Ik wilde doorpakken.’ Tot hij zich realiseerde dat hij maar één radertje in het geheel was. En dat het sociaal domein meer gebaat is bij een gedeelde verantwoordelijkheid. ‘Samen met ambtenaren, zorgorganisaties, huisartsen, scholen, het sociale wijkteam, jeugdzorgaanbieders en andere samenwerkingspartners stelden we onszelf de vraag; Hoe vliegen we hier in Zwijndrecht het sociaal domein aan? We ontwikkelden een gezamenlijke visie. Daardoor ontstond er een sterker netwerk tussen de partijen. Waarin de gemeente faciliteert, bij elkaar brengt en aanstuurt. Ik vind het mooi dat de gemeente als democratisch gekozen bestuur zich bezig houdt met de samenhang in de samenleving. Zien we bijvoorbeeld ergens een grotere concentratie aan problemen, dan zoeken we naar mogelijkheden. Buurtbloeiers is daar een mooi voorbeeld van.

Trek je eigen plan

Ik hield altijd al van Heerjansdam. Maar mijn blik was vooral gericht op Barendrecht en Rotterdam omdat ik daar had gestudeerd. Nu ik Zwijndrecht heb leren kennen, hou ik ook van Zwijndrecht. Zwijndrecht is met midden- en hoogopgeleiden en verschillende culturen lekker divers. Daarom kon ik als wethouder, redelijk mezelf blijven.’

Wat ik mijn opvolger mee wil geven? Voer veel gesprekken met inwoners. Laat ze hun levensverhaal vertellen. Blijf dicht bij de beleefwereld van deze mensen. Stel vragen. Waar zit je nu? Wat heb je nodig? Neem de tijd om een beeld te vormen. En trek dan je eigen plan,’ lacht Ronald.

Ambassadeur 
Tycho Jansen mocht twee termijnen wethouder economie, financiën en armoedebestrijding zijn. ‘Armoede en economie is een sterke combinatie. De beste manier om uit armoede te komen, is werk. Of als werk niet mogelijk is, is het goed uit oogpunt van de participatiewet om onderdeel te zijn van een werkomgeving. Ook al is dat geen betaald werk.’

Hij had een minder duidelijk beeld bij de portefeuille economie. In zijn vorige gemeenten is economie direct gekoppeld aan de agrarische sector of de visserij. En valt het onder ruimtelijke ontwikkeling. Wat wel en niet gebouwd mag worden in het buitengebied. De havens hoorden daar ook bij. ‘In het begin dacht ik echt, die bedrijven hier zien me aankomen. Komt zo’n wethouder die alleen maar in de weg loopt. Daar denk ik nu wel anders over. Voor de ondernemer is, zijn of haar onderneming een deel van wie zij zijn. Ze lieten me altijd graag zien waar ze trots op waren. Dat waren mooie en inspirerende bezoeken.

Tycho met de medewerkers van ZmaakSaam
@Gemeente Zwijndrecht

In het wethouderambt sta ik met één been in het gemeentehuis en met het andere been in de samenleving. Het is nooit 50/50. Want al sta je in de samenleving, je blijft ambassadeur van de gemeente. Tegelijkertijd ben je als uitvoerend bestuurder in opdracht van de raad, onze volksvertegenwoordigers, ook een beetje ambassadeur van de bewoners in het gemeentehuis.’

Tycho was de eerste in zijn familie die mocht gaan studeren. Die gelegenheid was er in de generatie voor hem nooit geweest. Hij beschouwt dat als een voorrecht en verantwoordelijkheid. ‘De wereld is niet van ons, je hoeft niet gelovig te zijn om dat uitgangspunt te hebben, maar voor mij komt die houding uit mijn geloof. Het omzien naar een ander begint bij het feit, dat er omgezien wordt naar mij. Dat ik vind dat iemand er mag zijn, komt omdat ik zelf een geliefd kind ben. En dat komt rechtstreeks uit mijn geloof, dat heeft invloed op hoe ik in het leven sta en hoe ik mijn rol invulde als wethouder. Mijn carrièredroom is altijd hetzelfde gebleven. Te werken in een omgeving waar je comfortabel bent en tegelijkertijd een verschil mag maken. Ik hoop dat te blijven kunnen doen.’

Bij het afscheid van de twee wethouders en de benoeming van het nieuwe college, werd het herhaaldelijk genoemd. ‘We hebben grote schoenen te vullen.’

Tekst: Meity Bodenstaff- de Folter