Zorgen doe je samen

Carla (70) zorgt al jaren voor haar man Kees, die dementie heeft. Ze deelt haar verhaal om andere mantelzorgers te laten zien dat ze niet alleen staan.

In 1972 trouwden Carla en Kees. Ze kregen drie kinderen en bouwden samen een fijn leven op. Kees werkte jarenlang als tandtechniker en stond altijd klaar om anderen te helpen. “Hij loste vroeger alles op,” vertelt Carla. “Nu is dat omgedraaid en ben ik degene die oplossingen moet zoeken. Dat is soms zwaar, ook voor hem. Het brengt frustratie met zich mee.”

Sinds Kees vlak voor corona de diagnose dementie kreeg, is hun leven ingrijpend veranderd. “Samen echt iets ondernemen lukt niet meer. Als ik alles heb geregeld voor een uitje en we gaan dan samen weg, zit Kees vaak naast me te slapen. Zelfs een etentje wordt lastig, omdat het voor hem niet meer vanzelf gaat.”

Het leven op z’n kop
Het begon met kleine signalen. Kees vroeg keer op keer welke dag het was. Of het brood lag op de krant in plaats van op een bord. Hij trok zijn broek verkeerd om aan of zag zijn schoenen met dezelfde kleur als het vloerkleed niet meer op het vloerkleed staan. In die tijd wilde hij ook een keer de auto via een afrit de snelweg oprijden. Gelukkig kon Carla toen bijtijds ingrijpen zodat spookrijden voorkomen werd. Het autorijden werd te gevaarlijk en uiteindelijk moest Kees zijn rijbewijs inleveren.

Inmiddels gaat Kees drie dagen per week naar het Odensehuis in Papendrecht. Daarnaast krijgt hij begeleiding van zorgverleners die vaak met hem wandelen. Kees heeft namelijk een enorme beweegdrang. Toch blijft de zorg grotendeels op Carla’s schouders rusten. “Mijn eigen leven staat eigenlijk stil. Alles draait om zorgen dat Kees de dag zo goed en zo rustig mogelijk doorkomt.”

Kleine lichtpuntjes
Carla probeert Kees nog zoveel mogelijk eigen regie te geven. “Ik zeg vaak: probeer het maar, en als het niet lukt help ik je.” Ze merkt dat wandelen en beweging hem nog steeds goed doen, net als vroeger toen hij halve marathons liep. Ook is ze dankbaar voor de mensen in hun omgeving die meedenken. “Soms belt iemand op als ze merken dat Kees verdwaald is. Of ze brengen hem thuis. Dat voelt als steun, hoe klein ook.”

De tip van Carla
Het belangrijkste dat Carla andere mantelzorgers wil meegeven, is: wees open. “Vertel mensen eerlijk wat er speelt. Aan de buitenkant is vaak niets te zien, maar vanbinnen is bij de persoon met dementie alles anders. Door openheid begrijpen mensen beter waarom je partner soms zo reageert. Dan zijn ze sneller bereid om te helpen.

Daarnaast roept ze de omgeving op om zelf hulp aan te bieden. “Wacht niet tot een mantelzorger erom vraagt. Vaak weten we niet eens wat we precies nodig hebben. Vraag gewoon: wat kan ik doen? Dat kan een wereld van verschil maken.” En vaak is een luisterend oor al genoeg voor de mantelzorger.

Niet alleen voor Kees, ook voor Carla
Voor Kees betekent de ziekte dat zijn wereld kleiner wordt. Maar ook voor Carla betekent het dat haar leven grotendeels stil staat. Toch blijft ze zich inzetten om hun dagen samen zo aangenaam mogelijk te maken. “Ik hoop dat mijn verhaal anderen helpt om zich te herkennen en vooral: om te voelen dat je er niet alleen voor staat.”