Landelijke finales SOL de Watervlinder

Wat een reis, wat een team. Na het winnen van de gemeentelijke finale, de regionale finale en de districtfinale stond woensdag 17 juni de laatste halte van deze bijzondere reis op het programma: de landelijke finales op de KNVB Campus in Zeist. En wat een dag is dat geworden. Al vroeg in de ochtend vertrokken we met meer dan 70 supporters vanuit Hendrik-Ido-Ambacht richting Zeist. Ouders, broers, zussen, opa’s, oma’s, juffen, meesters, klasgenootjes en andere supporters reisden mee om de jongens aan te moedigen. Alleen dat was al indrukwekkend om te zien. 

Een volle bus, veel enthousiasme, gezonde spanning en vooral heel veel zin in een dag waar we wekenlang naar hadden uitgekeken.
Bij aankomst zagen we hier en daar wat gespannen gezichten. Logisch ook. Je staat niet iedere dag op een nationaal podium. Maar zodra de eerste bal rolde, leek die spanning verdwenen. Wat volgde was misschien wel het beste voetbal dat we tijdens deze hele reis hebben gezien.Combinaties, samenspel, beweging zonder bal, elkaar helpen, elkaar vrijspelen en elkaar doelpunten gunnen. Het was een genot om naar te kijken. Juist omdat dit geen team is dat jarenlang samen traint of ieder weekend samen wedstrijden speelt. Dit is een schoolvoetbalteam. Kinderen van dezelfde school, maar niet per se uit dezelfde voetbalteams. En toch stond daar een ploeg die speelde alsof ze al jaren samenspeelden.
Dat blijft misschien wel het meest bijzondere van deze hele reis.

De eerste wedstrijd werd overtuigend gewonnen en gaf direct vertrouwen. De jongens speelden met lef, plezier en energie.In de tweede wedstrijd troffen we uiteindelijk de sterkste tegenstander van het toernooi. Achteraf bleek dit de latere landskampioen te zijn. Natuurlijk baal je van een nederlaag, maar tegelijkertijd liet die wedstrijd ook zien hoe klein de verschillen waren. Misschien zat er zelfs wel meer in dan we uiteindelijk hebben laten zien.Daarna volgden nog meerdere mooie wedstrijden. Er werd nog 2x gewonnen en er werd 1x verloren. Voor het eerst tijdens dit avontuur moesten de jongens omgaan met iets wat ze onderweg naar Zeist eigenlijk nauwelijks hadden meegemaakt: tegenslag. Ook dat hoort bij sport. Ook dat hoort bij groei. En juist daarin hebben de jongens die dag iets bijzonders laten zien. Ze bleven elkaar helpen. Ze bleven elkaar aanmoedigen. Ze bleven een team. Uiteindelijk eindigde SOL De Watervlinder als derde van Nederland. Lees die zin nog eens. Derde van Nederland. Misschien beseften ze dat direct na afloop nog niet helemaal. Er was eerst wat teleurstelling. Want als je zo fanatiek bent als deze groep, wil je altijd meer. Maar naarmate de prijsuitreiking dichterbij kwam, groeide ook het besef. Wat ze hadden bereikt was bijzonder.

Dat is iets waar ze ongelooflijk trots op mogen zijn. En er was een prijs die misschien nog wel meer indruk maakte: De sportiviteitsprijs. Een prijs die niet wordt gewonnen met doelpunten of overwinningen, maar met gedrag, respect en hoe je met elkaar en met tegenstanders omgaat. Het maakt uiteindelijk niet uit hoeveel doelpunten je maakt, hoeveel wedstrijden je wint of met welke beker je thuiskomt. Het belangrijkste is dat je straks kunt zeggen: “Ik heb alles gegeven voor mijn team.” Want dat was vanaf het begin de afspraak. Probeer niet de held te zijn, probeer de beste teamgenoot te zijn.