De beer is los

Van honden en katten tot parkieten en allerlei knaagdieren; in onze omgeving komen we vandaag de dag veel soorten huisdieren tegen. Soms lopen de dieren weg en worden er grote zoektochten op poten gezet, waarbij buren, vrienden en social media worden ingezet om de vermisten terug te vinden. Hieruit blijkt dat we op onze huisdieren gesteld zijn en niet zonder ze kunnen. In de negentiende eeuw was dit niet anders. Zwijndrechtenaren hielden er over het algemeen dezelfde huisdieren op na. Toch waren er ook toen al uitzonderingen. Sommige mensen hielden ook niet alledaagse huisdieren op hun terrein. Zo was er een tamme haas van een behoorlijke omvang op het erf van de heer S. van Nugteren die in 1888 zelfs de aandacht van de landelijke media wist te trekken.

Echter, niet alle dieren zijn geschikt om thuis te houden. Dit wordt wel duidelijk in het hier volgende verhaal. In het najaar van 1883 liepen de heren D.A. Staat en H. Bakker in de nacht van maandag op dinsdag over straat. Ergens op de grens tussen Zwijndrecht en Hendrik-Ambacht kwamen zij oog in oog te staan met de schrik van hun leven. Een honingbeer, groot van stuk, zag in deze twee heren een lekker hapje. Het beest twijfelde niet en viel direct aan. De twee vrienden zetten het op een lopen, maar zij werden al snel door de brullende beer ingehaald. Hierop haalden zij de gespen uit hun broeken en een vechtpartij met ’Bruintje’ volgde. Het vele lawaai wekte ook de buurtgenoten en het duurde niet lang voordat de hulptroepen kwamen aangerend. Inmiddels was de politie gealarmeerd en onderweg. Met stokken en broekriemen gingen de Ambachters en Zwijndrechtenaren de beer te lijf tot het beest voor dood op de grond lag. De aangesnelde politie nam het wildebeest mee naar het bureau en startte een uitgebreid onderzoek. De resultaten waren opzienbarend. Zo bleek dat één van de bewoners van de Veersedijk in Hendrik-Ido-Ambacht, in een buurt die klaarblijkelijk ‘het Hang’ genoemd werd, de beer als huisdier hield. Deze mensen hadden hiervoor een speciaal verblijf gebouwd, dat werd afgesloten met een ruit. Uit een plaatselijke reconstructie bleek, dat de dienstmeid juist die maandag het ruitje per ongeluk had gebroken. Zij was dit vergeten door te geven aan de bewoners. De honingbeer had van dit verzuim gretig gebruik gemaakt en besloot die avond een nachtelijke wandeling te maken. Helaas was dit wel zijn eerste en laatste tripje.

Tegenwoordig is er een strenge wetgeving over welke dieren wel en niet als huisdieren worden toegestaan. Naar aanleiding van bovenstaand verhaal begrijpen we wel waarom deze wetgeving nodig was.

Website:
www.facebook.com/HistorischeVerenigingZwijndrecht
www.swaen.org
Huidige tentoonstelling: 
100 jaar Het Geklank

Tekst: Maurice de Jongh