Oekraïners welkom in Ambachts gastgezin

In De Brug van 6 april jl. meldde de gemeente, dat 6 gezinnen in Hendrik-Ido-Ambacht hun deuren geopend hebben voor vluchtelingen uit Oekraïne en dat nog eens 2 gastgezinnen van plan zijn om binnenkort Oekraïners in huis te halen. Wij gingen bij een van die gastgezinnen langs met de vraag hoe zij tot deze ingrijpende beslissing zijn gekomen en wat hun ervaringen als gastgezin tot nu toe zijn.

Gastgezin voor Oekraïners

Marco Lijn en Natalia Shevchenko hebben een maand geleden de Oekraïnse Tanja met haar tweelingdochters, Julia en Nastja van 7 jaar in huis genomen. Zelf hebben ze een dochter van 17, Polina en een zoon van 20, Roland. Tanja en haar dochters komen uit Kiev, de hoofdstad van Oekraïne. Toen de oorlog met Rusland uitbrak en Kiev gebombardeerd werd sloegen zij op de vlucht en per trein bereikten zij uiteindelijk Berlijn, waar zij door Marco en Natalia werden opgehaald. Tanja haar man is in Kiev achtergebleven.

Schoolvriendinnen

“Ik kom oorspronkelijk uit Oezbekistan, helemaal in het zuid-westen van de voormalige Sovjet-Unie, waar ik van mijn 7e tot mijn 17e jaar op school zat met Tanja”, vertelt Natalia. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 kwam ik in 2001 in Rusland terecht, terwijl Tanja naar Oekraïne verhuisde. We hebben in al die jaren contact met elkaar gehouden en toen ik hoorde, dat Tanja uit Oekraïne weg wilde vluchten hebben we geen moment geaarzeld en haar direct aangeboden bij ons in huis te komen wonen. Ik moet er niet aan denken, dat ze in een opvangkamp of iets dergelijks terecht zou komen”.

Oekraïners in Ambacht

“De eerste 2 weken hebben Tanja en haar dochters het best moeilijk gehad. Een vreemde omgeving en vooral het gemis van haar man en hun vader was schrijnend. De telefonische contacten waren dan ook hartverscheurend. Maar daarna heeft het gezin zich bewonderenswaardig in zijn situatie geschikt”, aldus Natalia. Tanja kon haar werk weer oppakken, zij is accountant en werkt ‘op afstand’ nog steeds bij haar werk in Kiev en de kinderen gaan naar school op De Bron, waar zij met nog 2 Oekraïnse kinderen in de klas zitten. Natalia: “Dat gaat wonderbaarlijk goed en als er problemen zijn met de taal of iets dergelijks kan de school altijd terug vallen op Tanja of op mij”. In hun vrije tijd fietsen ze inmiddels veel om de omgeving een beetje te leren kennen.

Ambachters voor Oekraïners

Wat Natalia echt van het hart moet zijn de positieve reacties van de Ambachtse mensen uit hun omgeving. “Ze vragen ons waarmee ze ons kunnen helpen, ze sturen hun kinderen naar ons toe om met de tweeling te gaan spelen, echt allemaal hartverwarmend.

Terug naar Oekraïne

Tanja wil met haar kinderen het liefst zo snel mogelijk weer terug naar Kiev. “Wat dat betreft is ze voor mij geen echte vluchteling, want die willen bijna altijd in Nederland blijven”, aldus Natalia. “Maar zo gauw de veiligheid het toelaat en dat staat voorop, gaat Tanja toch echt weer terug. Tot die tijd en het maakt niet uit of dat weken, maanden of jaren gaat duren blijven ze van harte welkom bij ons thuis”.

Tot slot

“Dat Tanja en ik dezelfde taal spreken is natuurlijk een enorm voordeel bij de opvang van haar gezin. Toch hoop ik dat dit interview mensen aanzet om ook hun deur open te stellen voor vluchtelingen, ook als er wel een taal barrière is. Met wat goede wil en hulp van buitenaf valt daar altijd wel een mouw aan te passen”, aldus Natalia tot slot.

Tekst en foto: Jan O’teur