Huisartspraktijken zitten vol

In heel Nederland is een groeiend tekort aan huisartsen. In H.I.Ambacht zijn acht huisartspraktijken. Al die praktijken zitten vol en nemen niet of nauwelijks nieuwe patiënten aan. Dat treft nieuwe inwoners van H.I.Ambacht. Lenie Willems van Vluchtelingenwerk maakt zich grote zorgen om de statushouders, die in Ambacht komen wonen en geen huisarts kunnen vinden. 

Lenie Willems, plaatselijk coördinator van Vluchtelingenwerk, stelt met nadruk dat het probleem om geen huisarts te kunnen vinden alle nieuwe inwoners betreft. “Niet alleen statushouders”. Voor de goede orde legt ze nog maar eens uit dat statushouders asielzoekers zijn, die een verblijfsvergunning hebben gekregen. Ze gaan dan deel uitmaken van de Nederlandse samenleving. Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) koppelt deze vergunninghouders aan gemeenten, die dan voor woonruimte moeten zorgen. Vluchtelingenwerk maakt de mensen die in Ambacht komen wonen wegwijs in de samenleving. Het vinden van een huisarts hoort daar bij. Dat blijkt ingewikkeld, zowel voor Vluchtelingenwerk, als voor de statushouders zelf. “Toen ze nog in een AZC of in een andere opvanglocatie woonden, regelde het COA de gezondheidszorg. Maar als mensen de sleutel van een eigen woonruimte krijgen, dan sluit COA het dossier af en krijgen ze geen gezondheidszorg meer”. In Ambacht gaat het dit jaar om 42 mensen en voor de eerste helft van volgend jaar om 38 mensen. Lenie Willems legt uit dat statushouders via de gemeente worden verzekerd bij VGZ. “Als ik of mijn vrijwilligers vervolgens een huisarts proberen te regelen, dan horen we alleen maar, dat er geen patiënten worden aangenomen, omdat de praktijk vol zit. Er ontstaat zo een zorggat, want de huisarts is immers de poort naar de verdere gezondheidszorg. Maar zonder verwijsbrief van een huisarts kom je die niet binnen, net zoals je zonder recept van je huisarts de juiste medicatie niet kunt krijgen. Mensen met een ziekte kunnen daardoor nergens terecht, ook al zijn ze wel verzekerd en betalen ze premie”. Tegelijkertijd beseft ze heel goed, dat huisartsen al veel op hun bordje krijgen en dat het huisartsentekort een landelijk probleem is en steeds meer wordt. Aan de andere kant is zij betrokken bij de statushouders, die in Ambacht komen wonen en soms echt medische zorg nodig hebben. “In acute gevallen kunnen we naar de Huisartsenpost, maar die is niet voor niet-dringende zorg. Ik heb iemand die diabetes heeft maar bij de huisartsenpost maar voor enige dagen medicijnen krijgt. Uiteindelijk is via een vriend van de familie een huisarts bereid gevonden om medicijnen voor te schrijven. Een andere keer heeft een vrijwilliger van Vluchtelingenwerk bij de eigen huisarts over een schrijnende situatie verteld, waarna die huisarts de patiënt toch heeft ingeschreven. Daar zijn we natuurlijk blij mee. Een ander voorbeeld betreft een kind, dat door grote problemen niet naar school kan. Maar een huisarts moet het kind zien om een verwijzing voor verdere hulp te krijgen”. Na veel en langdurig rondbellen, lukt het voor dringende zaken uiteindelijk wel een huisarts te vinden maar Lenie luidt vooral de noodklok voor het algemene probleem. “Preventie en problemen tijdig aankaarten zijn voor iedereen belangrijk. Ik vind het zorggat dat nu vaak ontstaat, echt een probleem. Ik heb het aangekaart bij Drechtdokters, die verwijst naar de gemeente. Niemand kan een huisarts dwingen een patiënt aan te nemen maar ik hoop dat mensen en instanties willen meedenken om deze problemen te helpen oplossen. Iedereen moet toch het recht hebben om een huisarts te hebben. Denk ook aan de kinderen; zij hebben recht op zorg”.

Tekst: Trudy Wehrmeijer