Mijn levenspad

Op een zonnige zondag in 1960 geboren en opgetogen in Ridderkerk, Petra Doff. Petra is getrouwd met Hans Schouten en samen hebben ze een dochter, een zoon en vier kleinkinderen. 

Sinds haar 15e jaar schrijft Petra gedichten. Na het lopen van een gedeelte van de pelgrimsroute “de Camino de Santiago de Compostela”, in september 2019, heeft Petra vier jaar later haar wens om een boek te schrijven vervuld. De motivatie voor het lopen van de Camino is voor iedere pelgrim verschillend. Bevrijd van luxe, stress, tijdsdruk en zorg (thuis) ging Petra op de Camino op zoek naar ervaringen, ontdekkingen en nieuwe inzichten op haar levenspad. Petra beloopt (opnieuw), samen met God, tientallen paden in haar leven.

Gaandeweg groeit er een besef en bewustwording en antwoord op de vraag waarom Petra alle paden heeft gelopen zoals zij ze heeft gelopen. Petra heeft van kinds af aan, een “Martha” rol vervuld voor, met name, haar zieke moeder. Het zorgen, het moeten gaven Petra in haar leven een groeiend beklemmend gevoel. De zorg eiste alle aandacht. Op haar pad ontmoet ze Maria die haar een bevrijdend gevoel geeft door te vertellen over ontzorgen, ont-moeten en relativeren en wat luisteren betekent. Het brengt Petra in een nieuw innerlijk evenwicht van de twee vrouwen. Ds. Jaap Jongejan en Andries Knevel (theoloog,schrijver) hebben hun indruk in de vorm van een recensie geschreven.

Petra Doff heeft een passie voor God, Zijn schepping en mensen. Op een bijzondere manier is dit bij elkaar gekomen in haar boek met de titel: “Mijn levenspad”. Als liefhebber van wandelen heeft ze de metafoor van een weg gebruikt. Ze liep ooit zelf een deel van de pelgrimsroute naar Santiago. Verschillende soms heftige levenservaringen zijn weergegeven in allerlei door haar benoemde soorten paden. Op een heel authentieke en kwetsbare manier laat Petra in haar hart en leven kijken. Zo persoonlijk dat je al lezend het haar hoort zeggen. 

“Mijn levenspad” ademt een stuk verwerking van wat ze tot nu toe heeft meegemaakt in haar leven. Een heel persoonlijk verhaal waarin de grote Reisleider telkens aanwezig was. Maar bovenal wil ze met alle inkijkjes in haar ziel iets doorgeven. Wat ze zelf op haar levensweg door schade en schande heen geleerd heeft gunt ze ook anderen. Kort samengevat: ”de reis van beklemming naar bevrijding” Dat het uiteindelijk Gods liefde is die alles overwint. Wie als medepelgrim onderweg dit boekje leest krijgt veel ter bemoediging mee! De teksten in het boekje worden afgewisseld met mooie foto’s! Van harte aanbevolen!
ds.Jaap Jongejan

Het klinkt een beetje als een cliché, maar daarom is het niet minder waar. Velen van ons ervaren het leven als een reis. Een reis over vaak heel hobbelige wegen, met wegafsluitingen, overstromingen en nog meer akelige dingen. Zeker als je ouder wordt en terugkijkt zie je dat je niet over een gladde snelweg hebt gelopen.

Om op die reis tot bezinning te komen, te midden van alle drukte en zorgen, maken steeds meer mensen in deze symbolische reis, een echte reis. Een soort bedevaart. De meest bekende is de Camino, die naar Santiago de Compostella in Noord Spanje leidt. Op ieder moment zijn er duizenden pelgrims vanuit de hele wereld op deze weg te vinden. Petra Doff liep de Camino ook. Als beeld van de levensreis die ze heeft gemaakt. Een hobbelige reis, lees ik in haar boekje. Een reis met veel zorg, mantelzorg en ook een onbestemd gevoel van manipulatie.

Daar schrijft ze open en eerlijk over. Soms moet je even moeite doen, om te lezen waar het precies over gaat, maar al terugbladerend wordt het dan wel helder. Tussendoor vinden we een aantal gedichten. Ze zijn echt uit het leven gegrepen en geven soms stem aan onbestemde gevoelens, waardoor ze heel herkenbaar zijn. Dat Petra een gelovig christen is, steekt ze niet onder stoelen of banken. Op cruciale momenten in haar leven heeft ze veel steun aan dit geloof gehad. En ook daarover heeft ze gedicht.

Al met al een boekje over een leven vol zorg, maar ook vol vreugde. Het stemt tot nadenken. Want waar ergens bevind ik me op mijn levensreis? En laat ik nog een heel persoonlijke noot toevoegen. Ooit in de tweede helft van de jaren ‘70 had ik Petra als leerlinge in mijn klas op Guillaume Farel in Ridderkerk. Wie goed doet, goed ontmoet De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik me haar niet meer herinner. Maar wat me wel geraakt heeft is het feit dat ik (dus) een leerlinge in mijn klas had, die het zo af en toe best moeilijk had. Had ik het moeten zien? Had ik het moeten opmerken?Heel bijzonder dat ik via dit boekje bijna 50 jaar later die vragen aangereikt krijg. Onze beide levensreizen hebben elkaar gekruist, en ik vind dat na al die jaren toch wel heel uniek.
Hgr, Andries