Een uitdaging

Na het drukke jaar 2025, waarin vanwege mijn 80ste verjaardag, mijn werk in de tentoonstellingsruimte van Den Brommert een paar weken te bekijken was, dacht ik het even rustiger aan te doen. Echter, al vrij snel werd ik tijdens het lezen van de roman ‘Wat we kunnen weten’ van Ian McEwan geïnspireerd om een sonnettenkrans te schrijven, waarvan ik overigens nog nooit had gehoord.

Een ode …
Al direct wist ik waar mijn krans over zou moeten gaan. Een ode moest het worden, een ode aan de dichters die mij in de loop van de tijd met een of meer gedichten hebben geraakt. Vanwege het strakke rijmschema was het een heel gepuzzel. Halverwege de maand december begon ik er aan en tot mijn verbazing, was de krans nog voor de jaarwisseling klaar. Het was een hele klus die ik, zo dacht ik, niet heel snel zou herhalen.

Verval …
Dat was een misvatting want op 23 maart 2026 keek ik, zoals gebruikelijk naar een uitzending van het programma ‘Tijd voor Max’. Ik luisterde naar de verhalen van Maarten en Billie Slagboom en keek geboeid naar de beelden die daarbij werden getoond. Daarop was te zien hoe vader en dochter naar verschillende delen van de wereld trokken om het interieur van verlaten en vervallen gebouwen te fotografeerden. Ik bestelde de boeken en na ontvangst bladerde ik erdoorheen. Ik vond de foto’s prachtig, maar ik merkte ook dat ik er triest van werd.

De dwingende vorm van de sonnettenkrans zorgde ervoor dat ik meer over wat ik zag en voelde schreef dan over de afzonderlijke beelden. Ik hoop dat u zich, ook zonder de foto’s, tijdens het lezen een voorstelling van de situaties kunt maken. De bundeltjes ‘Een ode …’ en ‘Verval …’ en het bundeltje met gedichten over Hendrik-Ido-Ambacht ‘Een plek waar het fijn wonen is’ liggen in de bibliotheek en kunt u gratis meenemen.

Joke van der Ark
www.jokevanderark.nl