‘Je beseft weer hoe bijzonder de kleine dingen zijn’

Ze zijn 45 jaar getrouwd, kennen elkaar door en door en genieten volop van de vrijheid die ze zichzelf een aantal jaren geleden gunden. Ingrid en Bert Luijten uit Zwijndrecht besloten bewust eerder te stoppen met werken. Niet om achter de geraniums te verdwijnen, maar omdat er nog zoveel te beleven is. Inmiddels delen ze een bijzondere passie: als vrijwilligers van Stichting Ambulance Wens (SAW) helpen ze ernstigzieke mensen om een dierbare wens in vervulling te laten gaan.

Stilzitten past sowieso niet bij het echtpaar. Bert judoot en stapt graag op de motor voor lange toertochten. Ingrid leest graag en werkt af en toe nog in de zorg via een uitzendbureau. Daarnaast vond zij haar plek bij Stichting Ambulance Wens.

Ze volgde de stichting al langere tijd via sociale media, maar haar werk liet het aanvankelijk niet toe om vrijwilliger te worden. Toen die ruimte er eenmaal kwam, hoefde Ingrid niet lang na te denken. Ze meldde zich aan en begon met promotieactiviteiten op onder meer braderieën, symposia en scholen.

Dat vindt ze nog altijd belangrijk. “Er zijn mensen die Stichting Ambulance Wens niet kennen. Of die denken dat we er alleen zijn voor terminale patiënten. We zijn er ook voor ernstig zieke kinderen en voor mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer. En de wens is kosteloos voor de patiënt en begeleiders.”

Bert rolde er min of meer vanzelf in. Voor een promotieactiviteit was een chauffeur nodig en hem werd gevraagd of hij wilde rijden. Van het een kwam het ander. Inmiddels voeren ze allebei wensen uit.

Meestal gaan ze afzonderlijk op pad met een andere chauffeur of verpleegkundige. Soms vormen ze samen een team, vooral wanneer er een spoedwens binnenkomt. Dan blijkt het een voordeel dat ze elkaar al zo lang kennen. Eén telefoontje is genoeg en korte tijd later kunnen ze vertrekken.

“We hebben aan een half woord genoeg,” vertelt Bert. “Je weet precies wat je aan elkaar hebt. Daardoor loopt het op zo’n moment als een geoliede machine.”

‘Als iemand na afloop zegt dat het een onvergetelijke dag was, weet je precies waarvoor je het doet.’

De vraag welke wens het mooiste was, kunnen Ingrid en Bert niet beantwoorden. Iedere patiënt en iedere wens is anders. Toch zijn er momenten die ze nooit vergeten.

Zo waren er twee ernstig zieke partners die ieder in een ander ziekenhuis lagen. Het lukte om hen samen te brengen in hetzelfde ziekenhuis, op dezelfde kamer. Daardoor konden ze bij elkaar zijn toen één van hen overleed.

Ook die ene spoedwens naar het strand staat in hun geheugen gegrift. Een patiënt wilde nog één keer de zonsondergang zien. Ingrid en Bert waren toevallig bij de stichting toen het verzoek binnenkwam en vertrokken direct. Een dag later hoorden ze dat de patiënt was overleden. Het besef dat ze die laatste wens nog mogelijk hadden gemaakt, raakte hen diep.

Het vrijwilligerswerk heeft ook hun eigen kijk op het leven veranderd. Ingrid merkt dat ze bewuster stilstaat bij haar gezondheid en bij alledaagse momenten. Juist mensen die ernstig ziek zijn, laten haar soms zien hoe waardevol iets kleins kan zijn.

Bert herkent die dankbaarheid. Vooral wanneer hij mensen na een wens weer thuisbrengt en ziet wat de dag voor hen heeft betekend. Soms hoort hij: dit was de mooiste dag van mijn leven.

Voor Ingrid en Bert is dat eigenlijk alles wat nodig is. Hun boodschap aan anderen? “Kun je vrijwilliger worden? Doe het. Je geeft iets moois aan een ander, maar krijgt er zelf minstens zoveel bijzondere momenten voor terug.”

Wilt u meer informatie over Stichting Ambulance Wens Nederland of wilt u een wens aanvragen kijk dan op www.ambulancewens.nl