Samen sterk in mantelzorg

Mantelzorgen doe je niet alleen met je handen, maar vooral met je hart. Het is er soms zonder dat je het beseft — je groeit er gewoon in, stap voor stap, omdat iemand je nodig heeft. Voor mij is mantelzorg geen taak, maar een vanzelfsprekendheid, verweven met wie ik ben en hoe ik leef. Mijn naam is Khadija Lahnich, en dit is mijn verhaal.

Mijn verhaal
Ik ben Khadija Lahnich en ben mantelzorger. Altijd geweest. Eerst voor familieleden, maar ook voor mensen die mij om hulp vragen. Je rolt er vanzelf in. Ik werk in de zorg en daardoor denken mensen al snel dat ik hen kan helpen. Met mijn broers zorgde ik jarenlang voor onze ouders, tot zij een tijdje geleden overleden.

Mantelzorg en werk
Naast mantelzorger ben ik ook werkend moeder en professional in de zorg. En wat ik nu zeg is belangrijk: als werkende mantelzorger mag je jezelf gelukkig prijzen als je een begripvolle werkgever en fijne collega’s hebt. Zonder dat wordt het werk écht zwaar.

Wat ik geleerd heb: praat erover. Schaam je niet om je situatie te delen. Leg uit wat er speelt en vraag om ondersteuning. Alleen red je het niet altijd. Werkgevers mogen bovendien nog flexibeler worden — daar ligt een grote uitdaging.

Mantelzorg en gezin
Ik mantelzorgde ook toen mijn kinderen klein waren. Zij gingen mee als ik moest helpen en kregen kleine taakjes, zoals een boterham maken voor oma of drinken meegeven. Het waren simpele dingen, maar zo zijn ze opgegroeid met het vanzelfsprekende van zorgen voor elkaar.

Jonge mantelzorgers
Voor jongeren is mantelzorgen extra zwaar. Als een ouder ziek wordt, moeten zij vaak meehelpen, naast school en sociale verplichtingen. Ik heb meerdere scholieren geadviseerd om met hun mentor te praten — iets wat voor jongeren niet makkelijk is. Eén keer ben ik zelfs mee naar school gegaan, omdat een leerling het zelf niet durfde. Scholen moeten leerlingen helpen en stimuleren hierover te praten. Niet iedereen kan dat alleen.

Sociaal leven
Mantelzorg kost tijd en energie. Je sociale wereld kan kleiner worden, omdat je weinig tijd hebt om af te spreken of bezoek te ontvangen. In die periodes leer je wie je echte vrienden zijn. Zij blijven komen, ook als je geen tijd hebt. Blijf zelf ook uitleggen waarom je soms moet afzeggen. Begrip begint bij delen.

Vrijwilligerswerk
Naast mijn werk doe ik vrijwilligerswerk. Ik begon als gastvrouw bij het Alzheimer Café en gaf later voorlichting in wijkcentra. Toen merkte ik dat er weinig bestond voor mensen met een niet-westerse achtergrond. Dat inspireerde mij om het Reizend Alzheimer Theehuis op te richten, samen met Karima Ameziane.

We bestaan nu anderhalf jaar in Zwijndrecht en geven voorlichting over dementie in het Arabisch en Turks, op locatie — daarom zijn we ‘reizend’. Ik ben daar enorm trots op.

Als je mantelzorgt en iemand uit zijn tevredenheid daarover dan is dat jouw grootste beloning. Daar doe je het voor!