Kwint en Cato De Noordkade

We hebben de laatste weken flinke wandelingen gemaakt. Naar de Laan van Welhorst, naar de dames en heren van de Emmastaete en nu hadden we opeens zin om helemaal naar de Noordkade te lopen. We hadden er al zoveel over gehoord en wilden dat met eigen ogen wel eens zien. Zo ver waren we nog nooit geweest, dus we moesten wel goed voorbereid op pad... dat wil zeggen... we mochten niet eerder mee van OH (Onze Hulp) voordat we eerst uitgebreid naar de WC waren geweest (lees: hadden gemest... lees hadden geplast en gepoept). Dit hebben we dan ook maar braaf gedaan. Eerlijk is eerlijk: het loopt ook een stuk gemakkelijker. We doen onze behoefte nl. nooit onderweg... maar alleen in ons eigen weitje. Deze info speciaal voor degenen die dat nog niet weten uiteraard. 

Onderweg was het weer reuze gezellig. Iedereen was, waarschijnlijk door het mooie weer, in een goeie bui merkten we. Op het industrieterrein bij de Noordkade in de buurt liepen heel veel mensen te wandelen. OH zei dat dat allemaal mensen waren, die tijdens hun lunchpauze de benen aan het strekken waren. Omdat we daar nog nooit eerder waren geweest, keek men bijzonder verrast op om ons daar te zien en wilden sommigen maar wat graag met ons op de foto. Daar willen we natuurlijk altijd gehoor aangeven en we weten inmiddels dat we er dan breed lachend bij moeten staan. 

Op de Noordkade hebben we onze ogen uitgekeken. Wat een geweldig mooi uitzicht op het water met al die schepen, die langs varen. De grote kraan, die daar staat, de fonteinen en de horeca-terrassen, geweldig allemaal. Onze privé historicus OH kwam weer eens op de proppen met informatie betreffende die kraan. Hij wist te vertellen, dat de kraan cultuurhistorisch erfgoed is en iedereen helpt herinneren aan de scheepssloperijen en andere maritieme bedrijvigheid langs de oevers van de Noord en de Rietbaan in Hendrik-Ido-Ambacht. Daarbij vertelde OH, dat de kraan afkomstig is van scheepssloperij Arie Rijsdijk-Boss & Zonen. Cato heeft het voor zoete koek aangenomen. Ik vond het best wel interessante informatie. 

We zijn ook nog even op de aanlegsteiger van de Waterbus geweest. De Waterbus kwam toevallig net aan. We werden vriendelijk uitgenodigd om aan boord te gaan, maar omdat hij richting Rotterdam ging, hebben we toch maar vriendelijk bedankt. Als hij nou de andere kant op was gegaan, richting Dordrecht, dan hadden we het misschien nog wel gedaan ook. Iedereen aan boord zat te kijken of ze water zagen branden. Die hadden waarschijnlijk nog nooit alpaca’s gezien, denk ik. 

Op de weg terug zijn we via de Nijverheidsweg gelopen. Omdat we daar het bedrijf Xebius zagen, hebben we daar ook nog even een pitstop gemaakt. Zij zorgen er namelijk voor, dat de verhaaltjes, die ik schrijf op een wel heel mooie manier in weekblad De Brug worden geplaatst. Na een gezellig praatje met de dames, die dat altijd keurig verzorgen, zijn we weer richting Jeugdspeelpark getogen. Onderweg moesten we nog wel een hindernis overbruggen. We moesten de dijk af. Er was een hele mooie erg stijle trap, waar ik wel af durfde. Ook niet gelijk moet ik eerlijk bekennen, maar Cato durfde helemaal niet. Uiteindelijk is ze naast de trap via het gras samen met OH beneden gekomen. We moeten daar nog maar eens naar terug om er naar boven te lopen. Ik ben benieuwd of ze dat wel durft. Onze neven en nichten in het Andesgebergte zouden er totaal geen probleem mee hebben. Die zijn veel steilere berghellingen gewend. Wel kwamen we er door de vergelijking met onze neven en nichten achter, dat we toch wel heel bevoorrechte alpaca’s zijn. We hebben een dak boven ons hoofd en een fijn stalletje, waar dagelijks vers stro wordt uitgestrooid, vers hooi wordt opgehangen en altijd water voorhanden is. Ook is er een lekker weitje, waar we altijd gras kunnen eten. Eigenlijk een waar Eldorado! Daar kunnen ze daar in het Andesgebergte alleen maar van dromen.

Dat wij dan wat moeite hebben met een trappetje, moeten we maar op de koop toe nemen.

Gegroet, Kwint