Kerst… het openen van cadeaus, of… onze harten

De kerstdagen staan voor de deur. De straten zijn verlicht, duizenden lichtjes sieren de oude platanen. In de huizen schitteren versierde dennenbomen, de winkels vol met mensen voor inkopen van kerstcadeaus en de postbezorgers maken overuren om pakketjes op tijd te bezorgen. Zo druk als we zijn met de voorbereiding op het kerstmenu, zo weinig tijd nemen we voor hen die zo naar onze aandacht en liefde verlangen. Laten we niet alleen de cadeaus openen maar vooral ook onze harten. 

En zo begon ik vanuit het buitenland mijn stukje te schrijven voor De Brug: Mens en Maatschappij. Echter … alles verliep anders. Ik zocht naar de juiste woorden maar vond ze niet. In mijn hoofd was ik ergens anders want door een ongelukkige valpartij deze week, had mijn man zijn heup gebroken en kon onmogelijk staan. Nou, daar sta je dan, afhankelijk op het zonnige Bonaire, met inderdaad versierde kerstbomen in de straten. Op het eiland hebben we onze weg wel gevonden maar nog niet in de wereld van de zorg op de Antillen.

Als je dan toch niet weet wat je moet geven, geef dan wat aandacht
Bovenstaand kopje had ik al opgetekend. Het vervolg nog niet … Na een nachtje aankijken, vervolgens een dag in een Bonairiaans ziekenhuis, zijn we met een ambu-vliegtuig overgebracht naar Curaçao voor een heupoperatie. Wat een “blessing” dat naast het personeel, er zóveel lieve, behulpzame mensen zijn, vaak uit onverwachtse hoek. Mensen kunnen met oprechte aandacht en begrip zó het verschil maken, zeker wanneer er veel op je af komt. Lieve mensen die “om niet” bereid zijn te luisteren, te helpen en te ontlasten. “Toevallige voorbijgangers” die als familie voor je zorgen!

Muziek in het ziekenhuis
De adrenaline zat nog in m’n lijf, de vermoeidheid nam toe en in de grote hal van het Curaçaose ziekenhuis zat ik uren, gespannen te wachten op de uitslag in een voor mij onbekende omgeving. In gedachten verzonken, dacht ik aan mijn lief. Maar hoorde ik nou in de verte muzikale klanken? Was daar een heldere vrouwenstem? De grote balkons rondom de hoge hal vulde zich opeens met belangstellenden. Nee, ik vergiste me niet, er klonk een prachtig koor. Ze zongen in het Papiaments, Nederlands en Engels herkenbare kerstliederen. Het bracht me in tranen. Even was ik thuis en werd geraakt door de muziek en de stralende lach van de zangeres.

Laten we een beetje lief zijn voor elkaar
De kracht van de muziek gaf verlichting, alle hulp van “toevallige voorbijgangers” ook. De kerstgedachte is er niet voor die twee dagen per jaar. Laten we het hele jaar omzien naar elkaar, weer een beetje lief zijn voor elkaar! Het maakt een enorm verschil. Wij hebben deze dagen heel veel geluksbrengers ontmoet en voelen ons rijkgezegend! En oja, de operatie is geslaagd. We zijn weer onderweg naar het koude Nederland, waar dit jaar geen boom in huis zal staan maar wel twee harten gevuld met liefde en aandacht! We delen het weer graag met anderen.

Willy Schuurman, oprichter van Stichting Maximaal Leven schrijft regelmatig in de Brug over samen-leving. Meer weten over het werk van Stichting Maximaal Leven of wilt u een donatie doen? Check de website:
www.stichtingmaximaalleven.nl