Magische gouden titels voor Chantalle, Rogier en Gertjan

Ook de Paralympische Spelen zitten er weer op. Na het medaillerecord van de Nederlandse Olympiërs keerden de Oranje Paralympische deelnemers met maar liefst 56 medailles, waaronder 27 keer goud, naar huis. Een 4e plaats in de eindrangschikking achter de Verenigde Staten (3e), Groot-Brittannië (2e) en China (1e) geldt als een wereldprestatie. Onder de medaillewinnaars voormalig Heerjansdam-inwoner ‘gouden’ Rogier Dorsman (2 keer goud en 1 keer zilver) en de voormalig Zwijndrecht-inwoonster ‘gouden’ Chantalle Zijderveld (1 keer goud en 1 keer zilver). Hendrik-Ido-Ambachter en dames-rolstoelbasketbalcoach Gertjan van der Linden ontvangt dan weliswaar zelf geen fysiek gouden medaille (als trainer-coach zijnde) maar zijn roemrijke status en dito palmares voor het rolstoelbasketbal is reeds van het allerhoogste karaat kaliber.

Rogier
Verleden week dinsdagavond greep Rogier Dorsman zijn zo felbegeerde 1e gouden plak. Na de voor zijn doen, vrij stroef verlopen eerdere 3 pogingen op andere afstanden, (waaronder wél ‘zilver’ op de 400 meter vrije slag) bezorgde de 200 meter wisselslag hem een fraaie gouden beloning. Op deze afstand prolongeerde hij het hoogst haalbare eremetaal van Tokio. Het was bovendien de titel die hoog op zijn verlanglijst prijkte: „Elke slag was raak. Dit was een heel goeie race. Ja, je moet het toch allemaal maar doen,” beklemtoonde de weer eens voluit stralende kampioen.
En één dag later prolongeerde hij zijn titel op de 100 meter schoolslag opnieuw met puur goud. Tijdens een zinderende finalerace tikte hij voor de Chinese wereldrecordhouder Yang Bozun aan. Met twee keer goud en één keer zilver op zak startte hij vrijdag aan zijn laatste, van maar liefst 6e zwemonderdelen, in verschillende zwemdisciplines.
Daarin (100 meter vlinderslag) eindigde Dorsman als vijfde. „Ik was op deze afstand met een podiumplek al blij geweest,” biechtte Dorsman na afloop op. Is het starten op zes onderdelen dan toch wellicht iets te veel van het goede geweest? „Dat zou je kunnen stellen. Maar ik ben tevreden. Ik kwam hier om mijn titels te verdedigen. Dat is twee keer gelukt en dan is één keer zilver ook gewoon heel mooi,” aldus een opgewekte Dorsman die onder de indruk was van het geweldig meelevende publiek.

Gertjan
Na de redelijk soepel verlopen poulewedstrijden kende coach Gertjan van der Linden met zijn damesrolstoelbasketbalploeg beduidend meer tegenstand in de kwart- en halve finale. In een vrij moeizame wedstrijd tegen Spanje, wist Nederland zich na een intensieve en efficiënte slotfase te plaatsen voor de halve finale tegen Canada, (61-43). „Ik heb het al eerder gezegd we zijn zelf onze grootste tegenstander gezien onze favorietenrol. Alles moet kloppen en de druk op die meiden om steeds maar weer te presteren is immens groot,” opperde de 57-jarige Ambachter.
De halve finale tegen, voormalig drievoudig paralympische kampioen Canada, kende een bloedstollend scoreverloop. Canada bleef lange tijd in het spoor van de te makkelijk kansen morsende Oranje-dames die uiteindelijk met een karaktervolle 72-61 zege toch weer de finale bereikten. „Onze tegenstanders hebben eigenlijk niets tegen ons te verliezen dus dat blijft altijd wat makkelijker spelen,” stelde Van der Linden na afloop waarbij hij Ilse Arts als absolute uitblinkster noemde. Het blijft knap om te zien dat Van der Linden elke keer opnieuw zijn ploeg bloedfanatiek en kundig krijgt opgeladen naar de volgende wedstrijd.
En die 100 procent oplading kreeg een fantastische ontlading in een kolkende, uitverkochte Bercy Arena, nadat de Verenigde Staten (titelhouder in 2008 en 2016) in de finale, na een haperende Oranje-start er uiteindelijk met 63-49 vanaf moesten. De prolongatie van het gouden Tokio was een feit. De enorme prestatiedruk was overwonnen. Deze topploeg, onder leiding van de Ereburger van Hendrik-Ido-Ambacht boekte maar liefst 8 titels (EK, WK en Paralympisch) op rij! Hulde en een diepe buiging voor de in elk geval als trainer-coach stoppende Van der Linden.

Tekst: Henk Sterkenburg