“Ik hoop dat steeds meer jonge veteranen komen”

Zelf noemt ze zichzelf geen veteraan. Daarmee doet ze andere veteranen tekort, is haar mening. Ondanks dat ze een half jaar diende tijdens een Vredesmissie in de Adriatische Zee. Suzan Ahlrichs uit Hendrik-Ido-Ambacht: “Ik was 20, wist niet wat ik wilde en ging als jongens-meisje het leger in. Het was voor mij één groot feest.”

Jaar of 30 geleden. Suzan Ahlrichs, 20 jaar oud, handen in het haar. Op kantoor zitten? Nee, dat was niets voor haar. Het moest avontuurlijker. Haar oom was duiker geweest bij de marine. Interessant. Reizen, goed salaris en avontuur, het klonk Suzan als muziek in de oren. “De mannenwereld trok mij wel”, blikt ze terug. “Je weet wat je aan elkaar hebt, alles gaat recht voor zijn raap. Vriendschappen voor het leven”. Suzan voorzag het en het kwam uit.

Voelde als familie

Na haar opleiding binnen de marine begon ze aan haar tweede reis, een Vredesmissie in de Adriatische Zee. Aanleiding: de oorlog in Joegoslavië. Geen idee wat voor gruwelijks er zich op het land afspeelde. Het ging bij Suzan en haar collega’s om naleving van het handelsembargo, van november 1994 tot april 1995 op de Hr. Ms. Philips van Almonde, een S-fregat van 130 meter lang, op zee. Suzan: “Het mooie is: je moet het samen doen en de band met elkaar groeit met de dag. Het is je thuis. Dag en nacht beleef je met elkaar. Ook tijdens de weekends en de feestdagen. Het voelde voor mij als familie.”

Verhalen delen

In dienst van het NAVO-verband operatie Sharp Guard, observeerden Nederlandse militairen het scheepvaartverkeer in de Adriatische Zee en werden zodoende ingezet bij de uitvoering van een aantal resoluties van de Verenigde Naties. Vanwege deze missie is zij dus officieel veteraan. “Maar zo voel ik het helemaal niet”, zegt ze nu. “Want wanneer je de ontberingen benoemt van heel veel andere veteranen, dan doe ik hen enorm tekort door mezelf veteraan te voelen. Desondanks bezoek ik de veteranendag, omdat ik het belangrijk vind dat ook de wat jongere ex-militairen zich laten zien en hun verhalen delen.”

Reünie

De Veteranendag voelt voor Suzan als een reünie. “Zodra we elkaar weer zien, voel ik de klik weer. Het is het gevolg van het gevoel dat bij defensie iedereen altijd voor elkaar klaarstaat. Al is het midden in de nacht. Die kameraadschap vind je nergens. Het was een prachtige weg naar zelfstandigheid en met de beste levenslessen. Toen ik tekende op 20-jarige leeftijd dachten velen: die is na een half jaar weer terug, maar ik heb het gehaald. Het heeft me gehard, ik laat me er niet snel onder krijgen. Ik geef nooit snel op, iets wat ik ook daar geleerd heb.”

Meer jonge veteranen

Na vijf jaar defensie liet Suzan haar militaire carrière achter zich, hoewel ze zich bleef voortbewegen in de maritieme wereld. Eerst als junior secretaresse, later als senior en nu als directiesecretaresse en teamleider Marketing bij Alphatron Marine. “Maar ik blijf de Veteranendag trouw. Ook op zaterdag 21 mei. En ik hoop dat steeds meer ‘jonge’ veteranen mij volgen. Het is echt voor iedereen belangrijk dat er jaarlijks een dag is waarop je je verhaal als veteraan kwijt kunt.”

Foto: Cees van Meerten FotoExpressie