Lichaamstaal zegt alles!

Als foto’s toch eens konden praten. In welke uitwedstrijd dit tafereel zich exact heeft afgespeeld is niet bekend. Desalniettemin is het shot te uniek om er niks over te vertellen. De emblemen op de shirts van de verdedigers symboliseren enigszins wazig de drie letters van voetbalvereniging IFC. Hoewel we geen geluid horen zegt lichaamstaal hier toch genoeg. De doellijntechniek lijkt overbodig! Het ronde, gebruinde monster rolt inmiddels al in zijn geheel over de doellijn. De keeper en zijn twee medespelers hebben alle drie het nakijken. Het koppie van doelman Aart Bravenboer spreekt boekdelen en misschien ook wel het woordje: ‘asjemenou’! Het lijkt erop alsof Aart er zojuist een fraaie buikschuiver heeft uitgegooid. Maar om het hoekje van de paal glurend weet Aart genoeg. Over enkele seconden zal hij de bal wél grommend pakken, althans uit het net vissen en met een narrige trap richting de middenlijn schieten, voor een nieuwe aftrap. De schimmige contouren van de mazen van het net op de voorgrond tonen overduidelijk aan dat Aart nota bene vanachter de buitenkant van het houtwerk zijn meerdere moet erkennen aan het schot van een tegenstander. Rechtsboven in beeld krabbelt IFC-er Cor Lagendijk op die ook praat met zijn lichaam. Laten we het maar houden op iets van ‘potverdorie nog aan toe’! Cor heeft zojuist de voorzet er niet uit kunnen halen die geleid heeft tot deze treffer. Cor heeft het bijltje er al bij neer gegooid terwijl de andere verdediger Cees van der Nat nog iets van ‘ik kan het nog niet helemaal geloven’ uitstraalt. Nog even terug naar een oude anekdote uit de loopbaan van keeper Aart Bravenboer. Tijdens een training moest, de zich niet helemaal jofel voelende doelman, ooit een keertje overgeven. Er brak ineens grote paniek tijdens die oefencessie uit omdat er ook best behoorlijk wat bloed meekwam. De ambulance was snel ter plaatse ondanks het feit dat je toen heel wat meer cijfers moest ronddraaien dan 1-1-2. Terwijl ook toen toch echt elke seconde telde. Aart wordt met loeiende sirene richting ziekenhuis gesjeesd. Daar vraagt een verbouwereerde arts op de eerste hulp wat Aart als laatste ’s avonds heeft gegeten. „Krootjes dokter”, antwoordt de nog in trainingspak gehulde doelwachter van IFC. Een dergelijke gebeurtenis zou bij aanwezigheid van de tegenwoordige voorzitter en huisarts Cees Bijl, bij IFC, ongetwijfeld een ritje naar het ziekenhuis gescheeld hebben.