Directeur Wouter de Roon neemt afscheid van SOL De Bron

Na ruim veertig jaar in het onderwijs werkzaam te zijn geweest hangt directeur Wouter de Roon zijn schoenen aan de wilgen. Een besluit dat hij weloverwogen, maar wel met pijn in zijn hart heeft genomen. 

Het moment van mededelen aan het team zal voor gevoelsmens Wouter ongetwijfeld lastig zijn geweest. Hij koos dan ook heel slim om het digitaal te doen, zodat iedereen binnen de organisatie het op hetzelfde moment te horen kreeg. De minuten, uren en dagen daarna heeft zijn telefoon overuren gemaakt. Veel mensen op SOL De Bron en binnen SOL Ambacht hadden ook gemengde gevoelens: enerzijds omdat zij het Wouter enorm gunden om te gaan genieten van zijn pensioen, maar anderzijds omdat zij Wouter ongetwijfeld enorm zullen gaan missen.

Maar Wouter de Roon zou Wouter de Roon niet zijn als hij niet voor een goede opvolging heeft gezorgd. Met Evelien Korteland schuift iemand door die inmiddels al twee jaar binnen de organisatie rondloopt. “Ik weet zeker dat Evelien het stokje op een sublieme wijze zal overnemen. Ook binnen het managementteam hebben we wat aangepast, zodat de organisatie ook voor de komende jaren weer goed staat”, vertelt Wouter. “En hoewel ik nu officieel afscheid neem, zal ik komend schooljaar natuurlijk nog wel paraat staan om te begeleiden en bij te springen”.

Waar een directeur normaal gesproken in de laatste schoolweek bijna omkomt in het werk, was het voor Wouter de Roon toch even schakelen. Zijn team had samen met de kinderen een heel feestprogramma opgesteld. Dat begon eigenlijk al met “de ontvoering” op maandagmorgen. “Ik wilde naar mijn werk gaan, maar werd door mijn vrouw tegengehouden. Tja, dan ruik je wel wat onraad. Maar wat me te wachten stond wist ik natuurlijk niet”, vertelt Wouter.

Met een versierde bakfiets werd Wouter thuis opgehaald. De rit ging naar locatie Admiraal, waar de kinderen van de diverse groepen allerlei leuke dingen hadden ingestudeerd. De kinderen en Wouter genoten met volle teugen. Na een uurtje richting locatie Bekestein. Halverwege de route werd hij al onthaald. De kinderen stonden vanaf de rotonde als het ware in een erehaag. Twee versierde schoolpleinen en kinderen van opvang tot en met groep 8 stonden te popelen om afscheid te nemen van hun directeur. En omdat iedere groep evenveel aandacht verdiende was dit verspreid over twee dagen.

“Na de twee dagen dacht ik dat het wel voorbij was, maar ik kwam bedrogen uit.” Op woensdagmiddag was er een officiële receptie in De Oude Haven, waar veel genodigden waren. Naast bestuurders ook oud-collega’s en familie. Onder het genot van hapjes en drankjes werden er veel anekdotes aangehaald. Daarna volgde de tweede ontvoering van de week. “Ik moest mee naar de auto en we zouden ergens naartoe gaan. Dan word je toch wel nieuwsgierig natuurlijk. Ik had wel door dat het nu iets met het team zou zijn. Maar waar zou ik hen treffen? We reden richting Rotterdam, en parkeerden voor De Kuip. Tja, een plek waar ik graag kom. Het hele team van onderwijs en opvang stond me op te wachten en het onthaal was hartverwarmend. Wat volgende waren wederom lekkere hapjes en drankjes, maar ook een speech van enkele collega’s en fraaie cadeaus. Net toen ik dacht dat het feest voorbij was, volgde er nog iets. We gingen namelijk naar Pathé De Kuip. De collega’s hadden een speelfilm van bijna een uur opgenomen en die gingen we in een heuse bioscoopzaal bekijken”, glundert een trotse Wouter. Na afloop van de film moesten Wouter en zijn opvolger Evelien nog naar voren komen. Daar gaf Wouter dan letterlijk het stokje over aan Evelien. Maar voor Evelien is er wel de belofte dat Wouter na de vakantie nog regelmatig even langs komt om alles te stroomlijnen.