“Deze rolstoel opent de wereld voor mij!”

In maart vorig jaar vertelde de 23-jarige Alessa Tjon Kie Sim aan Weekblad de Brug over haar crowdfunding voor een iBOT-rolstoel. Een bedrag van ruim €48.000,- was nodig voor haar uiteindelijke doel: meer zelfstandigheid en bewegingsvrijheid. En met groot succes! Binnen een jaar haalde ze het volledige bedrag op.

Waarom de iBOT?
Alessa heeft het McCune Albright Syndroom, een zeldzame aandoening waardoor haar botten extreem broos zijn. Sinds haar negende is ze volledig rolstoelafhankelijk. De iBOT-rolstoel biedt haar niet alleen meer mobiliteit, maar ook een gelijke hoogte met staande mensen en toegang tot moeilijk begaanbare terreinen. “Voor het eerst in mijn leven kan ik zonder hulp een stoep op of een loempia bestellen bij een hoge kraam,” vertelt ze lachend. “Mensen kijken dan wel verbaasd!”

Grootse gebaren
In korte tijd zamelde ze met hulp van familie, vrienden, oud-klasgenoten en zelfs onbekenden het enorme bedrag in voor de iBOT. “Dat blijft bizar,” zegt ze. “Het is lastig om in woorden uit te drukken hoe dankbaar ik ben. Het voelt nog steeds onwerkelijk dat zoveel mensen mij hebben geholpen. Ik had nooit gedacht dat zoveel mensen, zelfs buiten mijn eigen kring, zo betrokken zouden zijn.”

De betrokkenheid van haar oude basisschool De Watervlinder maakte de actie nog specialer. “Kinderen, leerkrachten, ouders… Iedereen droeg bij. Dat was zo bijzonder.” Het blijft moeilijk om onder woorden te brengen hoeveel deze steun voor haar betekent. “Een simpel ‘bedankt’ voelt soms te klein,” geeft Alessa toe. “Ik besef nog steeds niet helemaal hoe groot dit is.”

Ervaringen met de iBOT
“Het is echt alles waar ik op hoopte,” straalt Alessa. “Er zijn nog een paar kleine aanpassingen nodig, maar verder werkt alles perfect.” Met haar nieuwe rolstoel heeft Alessa direct haar vrijheid verkend. “Het eerste wat ik deed, was koken! Simpel misschien, maar voor mij een enorme stap.” Daarna bezocht ze vrienden, ontdekte hoe het was om op gelijke hoogte met mensen te praten en genoot van de kleine, maar bijzondere momenten. “Sommige mensen merkten het niet eens op, anderen vonden het heel apart dat ik ineens ‘langer’ was.”

De overgang naar de iBOT was niet zonder uitdagingen. “De eerste keer in de ‘balansmodus’ dacht ik écht dat ik ging omvallen,” lacht Alessa. “Mijn instinct is nog steeds om me vast te grijpen, maar ik weet nu dat het niet nodig is.”

Nu ze haar iBOT heeft, kijkt Alessa vooruit naar nieuwe avonturen. “Ik ga van de zomer naar het strand, een festival bezoeken en nog een paar flinke boswandelingen maken zonder dat iemand me hoeft te duwen.” Haar wereld is letterlijk en figuurlijk groter geworden. “Dankzij deze rolstoel hoef ik minder ‘nee’ te zeggen tegen leuke dingen.”

Tekst en foto: Corine van Driel