Zichtbaarheid is meer dan surveilleren

Voor het wijkgebouw staat zijn motor. Wanneer het even kan is hij in Xiejezo te vinden. Als het aan hem ligt, is dat elke werkdag. Iedereen in de wijk kent hem, hij kent bijna iedereen. Daar doet hij grote moeite voor. Want mensen vindt hij de kern van zijn beroep. Hij is Arjan de Haas (36), wijkagent in Zwijndrecht-Noord. 

‘Op een doordeweekse dag kan ik zomaar iemands leven binnenstappen. ’s Morgens staan mensen niet op met het idee, ik heb vandaag de politie nodig. Maar als ik dan bij iemand thuis kom dan speelt er van alles, is het huis niet opgeruimd en kunnen de emoties best heftig zijn. In zo’n situatie heb je een heel puur moment met een bewoner. Op dat ogenblik moet ik het vertrouwen winnen van de persoon tegenover mij en tegelijkertijd mijn politietaak uitvoeren. Dat maakt ons werk en vooral die van de wijkagent, zo bijzonder.’

Zichtbaar en bereikbaar
‘Het sociaal wijkteam en in het bijzonder de jongerenwerkers, houden mij op de hoogte van wat er in Noord speelt. Als wijkbewoners mij nodig hebben, stappen ze Xiejezo binnen en spreken mij aan. Ik begrijp best dat mensen zeggen we zien de wijkagent nooit. Als je mij niet toevallig op straat tegenkomt, kan dat gevoel ontstaan. Tegelijkertijd is zichtbaarheid meer dan surveilleren in de wijk. Een groot deel van mijn werk gebeurt achter de schermen. Overleggen met gemeente, afstemmen met partners, dossiers uitwerken, risico-inventarisaties maken. Dat is nodig om een probleem goed aan te pakken. Soms vraagt een complexe situatie achter de schermen veel meer aandacht, waardoor ik minder op straat kan zijn. Ik probeer wel een goede balans te vinden. Door de wijk in te gaan wanneer het kan en om zo benaderbaar mogelijk te zijn. Toch vind ik ook dat zichtbaarheid verder gaat dan hoe vaak je iemand ziet. Het gevoel van vertrouwen dat je bij mij of mijn collega’s terecht kan, dat vind ik belangrijk. Ook al zie je me niet, je weet dat je bij ons terecht kan.’

Geen jongensdroom wel meteen tof
‘Op een dag zag ik door mijn kantoorraampje een achtervolging. De politieauto reed iemand klem, agenten stapten uit en hielden de bestuurder aan. En ik dacht, dat is het.’ Het duurde nog een paar jaar voordat Arjan zich inschreef bij de politieacademie. ‘Ik vond de groepsdynamiek in de klas meteen tof. In Rotterdam gaven ze ook de rijopleidingen voor motoren en auto’s. ‘Na drie jaar studeerde Arjan af als hoofdagent, werkte eerst zeven jaar in hartje Rotterdam en ging daarna bij de verkeerspolitie. Anderhalf jaar geleden maakte hij de overstap naar Zwijndrecht. Ondertussen heeft hij de rang van brigadier. ‘Ik ben anders in rang maar op straat zijn alle collega’s gelijk. Ik zie agenten zich helemaal inzetten voor mensen die zij niet kennen. Tuurlijk is het onze baan. Toch ben ik trots dat ik mag werken met zulke toegewijde collega’s.’ Maar Arjan hoopt ook dat mensen meer naar elkaar willen omzien. ‘Durf te acteren als je iets niet vertrouwt. Vraag aan de buren of alles ok is, of stel de politie op de hoogte. Let een beetje op elkaar.’

Tekst en foto: Meity Bodenstaff- de Folter