Waterschapspenning voor Leen van Breugel

Tekst en foto: Michel van Straten

Leen van Breugel vroeg zich vorige week woensdag af waarom hij om 11.00 uur op het gemeentehuis werd ontboden. Zou het voor een of ander overleg zijn? Toen hij echter door heemraad Cicilia Rijsdijk en burgemeester Leon Anink werd ontvangen, begon er toch iets te dagen. Kort daarna wist de markante Zwijndrechtenaar waarom zijn komst gewenst was. Cicilia Rijsdijk reikte hem onder het toeziend oog van de burgemeester de waterschapspenning uit voor een staat van dienst als 65 jaar dijkwacht.

Eigenlijk was Leen van Breugel (82) al gestopt, maar het waterschap Hollandse Waterschap benutte de mogelijkheid toch nog om het afscheid een feestelijk tintje te geven. Van Breugel, lokaal ook bekend vanwege zijn handel in gebruikte pallets én als kerkorganist, kreeg zowel van de heemraad als de burgemeester lovende woorden toegezwaaid. Beiden grepen ook de gelegenheid aan om op het belang van waterbeheersing te wijzen, iets wat de voormalige dijkwacht alleen maar kon onderschrijven.

Serieus
Van Breugel: “Waterbeheersing is een serieuze zaak. Denk maar aan Wilnis, waar in 2003 een veendijk doorbrak vanwege uitdroging. In 2021 en 2023 ging het mis in Valkenburg na hevige regenval. En hier in de regio herinneren velen zich nog het extreem hoge water in 1995. Bij Sliedrecht was de situatie toen uiterst kritiek. Alle genoemde gevallen zijn niet vergelijkbaar, maar hebben wel laten zien wat water kan doen. En dat betekent controleren, voorzorgsmaatregelen nemen, maar ook inspelen op klimaatveranderingen. Nee, zelf heb ik niet voor uiterst kritieke situaties gestaan. Het water kwam wel hoog bij het Veerplein of bij de Achter-Lindt, maar daar bleef het bij.”

BB of dijkwacht
“Aan de keuze om bij het het dijkleger zit een verhaal,” vervolgt de bewoner van de Rotterdamseweg. “Omdat ik drie broers had, die in militaire dienst waren geweest, was ik buitengewoon dienstplichtig. Je had toen nog de BB, Bescherming Bevolking, maar die organisatie had te weinig vrijwilligers. En daarom werden buitengewoon dienstplichtigen opgeroepen voor de BB. Er was echter een mogelijkheid om daaraan te ontsnappen: een rol bij het dijkleger. Daar koos ik voor. Ik heb er overigens nooit spijt van gehad. Ik heb er een hoop geleerd. Bijvoorbeeld hoe belangrijk goede communicatie is. Probeer maar eens iemand door de telefoon te instrueren. Dat moet kort, helder, want anders gaat zo maar fout. Over communicatie gesproken: vroeger moesten we meldingen nog doorgeven bij iemand met een vaste telefoon. Dat werd later de portofoon, c.q. het mobieltje.”
“Ik heb niet alleen veel geleerd, maar het was ook fijn om met elkaar kameraadschappelijk om te gaan. Na een oefening wilden we het thuisfront soms laten geloven dat het kielekiele was geweest en dat we allerlei ontberingen hadden moeten doorstaan, maar de waarheid was dat we de oefening heerlijk hadden afgesloten met een drankje en een bitterbal bij café-restaurant De Rustburch in het Verzamelgebouw aan de Strevelsweg.”

“Dat ik het zo lang heb volgehouden, heeft ook wel met mijn christelijke achtergrond te maken,” vertelt de Zwijndrechtenaar. “Ik wil me verdienstelijk maken voor het drieluik kerk, staat en maatschappij. We worden geroepen tot dienstbaarheid. Je mag het ook plichtsbesef noemen. Het gaat in het leven niet alleen om het ‘ik’. Maar wat betreft het dijkleger is nu mooi geweest. Moet ik met mijn leeftijd nog bij nacht en ontij een dijktalud opklimmen? Ik geef de fakkel graag door aan jongere generatie.”

Interesse in waterveiligheid?
Kijk voor meer informatie op de website:
wshd.nl/dijkbewaking.