Zij gaven hún morgen voor ons vandaag.
Lokaal‘Ik ben geen veteraan van die oorlog maar ik ben wel een veteraan.’ Net als de titel van dit artikel sprak Willem Fontein (62) maandagavond deze woorden bij de 4 mei herdenking in de Heilig Hartkerk in Zwijndrecht. Fontein is vier keer uitgezonden geweest. Onder andere naar Afghanistan en de Balkanlanden. ‘De lezing was mijn persoonlijke boodschap die ik wilde delen.’
Willem werd geboren in Leiden maar woonde voor een groot deel van zijn kinderjaren in Dordrecht. Vader Fontein was daar KNO-arts, hij had een eigen praktijk en werkte ook in het ziekenhuis. ‘We woonden in een straat met allemaal dokters. Ik hoorde mijn leeftijdsgenoten vaak zeggen dat hun ouders graag wilden dat zij ook gingen studeren. Mijn ouders waren anders, doe wat je gelukkig maakt, zeiden ze. Toen ik een advertentie in de Avrobode zag, wist ik het. Ik word marinier.’
Net nadat het gezin van Dordrecht naar Zwijndrecht verhuisde, ontving de 18-jarige Willem een oproep. Samen met 127 andere jongemannen werd hij verwacht op het selectie-centrum in Hollandse Rading. Na een strenge keuring van drie dagen was Willem één van de twaalf die doorstroomde naar de training. De volgende 38 jaar bleef hij het Korps Mariniers trouw dienen.
De hoogste prijs
Afscheid nemen van het thuisfront is voor Willem één van de moeilijke momenten die horen bij een missie. ‘Mijn vrouw en kinderen staan in de deuropening. Ga ik ze nog terugzien, schiet er door me heen. Maar dan moet de knop om. Want in de gebieden waar je naar toe wordt gezonden, moet je gefocust blijven. Fouten kunnen je leven kosten.’
‘Mijn eerste en langste missie was naar Cambodja in 1991. Vier jaar later werd ik uitgezonden naar de Balkan. In 2007 ging ik naar Uruzgan in Afghanistan. Waar we 25 kameraden verloren. Voor mijn laatste uitzending vertrok ik voor vijf maanden naar Irak. Dat was tijdens het terreurbewind van IS in 2016. Ik heb erge dingen gezien. Sommige leven nog steeds in mijn geheugen. De lucht van een openhaardvuur herinnert me aan Afghanistan. En die angstige kinderogen uit verre landen neem je toch mee naar huis.’
‘Daarom kan ik me best irriteren aan mensen die uit hun slof schieten omdat ze 50 cent te weinig terugkrijgen bij de kassa. Ik heb mensen gezien die helemaal niks hadden. Waar maak je je druk om, denk ik dan. Tegelijkertijd verwijt ik ze niks. Na het bezoeken van vier oorlogsgebieden heb ik vergelijkingsmateriaal, zij niet. Mijn boodschap? De vrede is kwetsbaar. Vrijheid is geen bezit, maar een opdracht. Zoek elkaar op. Wees tevreden met wat je hebt en behandel elkaar met respect.
De zoon van Willem besloot in de voetsporen van zijn vader te treden. Na zijn schoolopleiding bij VEVA, een reguliere mbo-opleiding met een militair tintje, heeft hij de mariniersopleiding in 30 weken afgerond. Nu is zijn zoon marinier. ‘Ik ben een grote voorstander van wereldvrede. Voor bijna veertig jaar was ik bereid de hoogste prijs daarvoor te betalen, mijn leven. Dat mijn zoon nu dezelfde beroepskeuze heeft gemaakt en een soortgelijke waarde hecht aan vrede en vrijheid als ik, maakt mij ontzettend trots.’
De lezing van Willen Fontein is te lezen op www.4en5meicomitezwijndrecht.nl
Tekst: Meity Bodenstaff- de Folter
